Jabłko po platońsku

ty ze swojego brzegu

machasz do mnie Platonem

wołasz do jego jaskini

koncertami Mozarta

rycinami Durera

torujesz mi drogę

a ja z nożykiem do warzyw

waham się i zastygam

myślę:

jabłko czy może ze skórki

obieram ideę?

w spiralę obierzyn

zaplątała się chwila

w miejscu gdzie myśl

przechodzi w owoc

tam się spotkamy

tamtędy przepływa

idea soku

Grafika: Ch. Schloe

Znieczulenie

najpierw wybieram

miejsce na ciele

zaciskam gumową opaskę

po chwili widać żyłę

tam można się wkłuć

robię to prawą ręką

obserwując jak koniec igły

przebija skórę

wkrótce jedno po drugim

zaczynają kapać słowa

świt łagodnieje

nie boli

jako znieczulenie miejscowe

aplikowane własnoręcznie

działasz skutecznie

Grafika: Ch. Schloe

Kot

widmo nocą zaczętego wiersza

pręży koci grzbiet

miękkim ruchem łapki

zgarnia słowa

zwinięte w kłębek milczenie

próbuje rozprostować kości

ponaglane różową aurą świtu

bada głębię znaków zapytania

intensywność wykrzykników

moimi palcami poznaje litery

jak wysepki na archipelagu

czarnej klawiatury

zanim dzień podniesie kurtynę

zanim nienasycenie

wypchnie nas bez kostiumów na scenę

kot niespiesznie porusza wąsami

rusza na polowanie

zwietrzył zdobycz-

komputerową mysz

Grafika: Ch. Schloe

Poczekaj

poczekaj do jutra

niech ci się przydarzę

nabiorę ciała i wagi

rozbiję skorupkę od środka

i wyfrunę ptakiem

chociaż spać się kładłam kamieniem

drzazga z kości twojej

żebra twego część

niech skórą porosnę

i patrząc ci w oczy

niech rozpoznam siebie

Grafika: A. Zhuravleva

Niewysłany list

najważniejsze listy to te

które nie przychodzą

to w nich jest pełnia

i rozwiązanie równania

z wielką niewiadomą

w nich rzuca się światy do stóp

chce się  przychylić nieba

aż serce wyrywa się z piersi

by wpaść w czyjeś ramiona

brakujący element

bilet do nowego życia

w torbie listonosza

świat który się skończył

nim został stworzony

Ostatnia deska

Dlaczego smutniejemy jesienią, skoro to taka kolorowa pora roku? Jadąc do pracy mijam park pełen liściastych drzew. Intensywna czerwień przepleciona ze złotem i resztkami seledynowej zieleni daje niesamowicie malarski efekt. Jednak cała ta paleta przeniesiona na płótno lokalnego "Nikifora" okazuje się niemożebnym kiczem. Na szczęście drzewa mają gdzieś, jak je ktoś namaluje. Żółkną bez umiaru, powodując moje zagapienia na pewnym odcinku trasy.
Nie mogę się doczekać, gdy pogubią całkiem liście - wtedy są najprawdziwsze. Wtedy przyprawiają mnie o estetyczny dreszcz ;)

jeśli fałszywy szeląg

zadźwięczał w kieszeni

za oknem ciemność i mgła

nie widać końca tunelu

idź

gdy za plecami

płoną wszystkie mosty

las wyciąga szpony

by cię zatrzymać

nie odwracaj głowy

nawet gdy słowa

zwiędły na wargach

nim zdążyły pofrunąć

idź

masz jeszcze ciało -

ostatnią deskę ratunku dla duszy

Grafika" D. Klimczak

Traktat o łuskaniu fasoli

Książka pełna perełek. Oto niektóre z nich. Jest ich więcej, ale coś trzeba było wybrać...

Przecież to, że się rodzimy i umieramy jest już porządkiem, który nakazuje nam żyć (str. 60)

Każda wzajemność jest ograniczeniem. (str. 61)

Sam przed sobą każdy chciałby wyjść jak na ślubnej fotografii. Uczesany, ogolony, w garniturze, w krawacie, uśmiechnięty i żeby mu dobrze z oczu patrzyło. No, i jak najmłodziej. I wierzy, że to on. Tylko gdyby się tak uczciwie sobie przyjrzał… ( 80)

- Nie rób tego - powiedział. - Powiesiłem się i nie widzę różnicy. (str.110)

Nie wszerz się żyje, tylko w głąb. (str. 215)

Czasem i łoś zatęskni za ludźmi.( str. 285)

Świadomość, co prawda, zawsze przychodzi poniewczasie, niezależnie od wieku. Na tym polega nasz ludzki los, zawsze poniewczasie. Zawsze już po wszystkim. Bo tez świadomość jest naszym losem, nie życie.( 327)

Jedyne miejsce człowieka jest tylko w nim. Niezależnie, czy jesteśmy tu, czy gdzie indziej. Teraz czy kiedykolwiek. Wszystko, co na zewnątrz, to jedynie złudzenia, okoliczności, przypadki, pomyłki. Człowiek jest sam dla siebie zwłaszcza tym ostatnim miejscem. (str. 357)

To prawda, że całe życie musimy udawać, żeby żyć. Nie ma chwili, żebyśmy nie udawali. I nawet sami przed sobą udajemy. W końcu jednak przychodzi taka chwila, że nie chce nam się dłużej udawać. Stajemy się sami sobą zmęczeni. Nie światem, nie ludźmi. Sami sobą. (str. 357)

Milczenie też głos. I także słowa. Tylko, żeby tak powiedzieć, słowa, które straciły wiarę w siebie. (str.361)

Też wiele przeżyłem, lecz nie było to dla mnie takie ważne jak to, czym ona była naznaczona. Nie, nie o to chodzi, że współcierpiałem z nią. Czy zresztą miłość potrzebuje współcierpienia? Chodzi mi o to, że odczuwałem jej istnienie jako moje istnienie. Pyta pan, co to znaczy? To, że jakbym całe brzemię czyjegoś istnienia pragnął wziąć na siebie. (...) Jakby pan pragnął za tego kogoś umrzeć, żeby on nie musiał doświadczać swojego umierania.( str.398)

Według mnie wszystko od słów zależy. Jakie słowa, takie rzeczy, zdarzenia, myśli, wyobrażenia, sny i wszystko, nawet na samym dnie człowieka. Byle jakie słowa, byle jaki człowiek, byle jaki świat, byle jaki nawet Bóg. ( str. 396)

,,Traktat o łuskaniu fasoli" Wiesława Myśliwskiego

Dróżniczki

mieszkają na rozstajach

gdzie tylko ptaki i wiatr

każdego dnia

w czerwonych sukienkach

wychodzą na peron

całymi latami czekają na pociąg

a gdy się pojawi

unoszą do góry

krąg słońca wetknięty na patyk

dając znak do odjazdu

później patrzą jak tabor się wspina

po łuku tęczy

i promieniem księżyca

oświetlają mu drogę

do ostatniego wagonu

wrzucają ciepłe myśli

stukot kół je tuli do snu

Grafika: Jacek Yerka

Ulubione książki - zapomniałam dodać, że wszystkich chętnych zapraszam do zabawy :)

Przyjęłam zaproszenie do zabawy od Abigail, zatem do dzieła:

1. ,,Sto lat samotności" - Gabriel Garcia Marquez
2. ,,Lolita" - V. Nabokov ( w tłumaczeniu Roberta Stillera, bo Kłobukowski trochę się rozminął z duchem tej książki)
3. Julio Cortazar w całości - zwłaszcza wszystkie tomy opowiadań, ale też ,,Gra w klasy" , ,,Model do składania"...
4. ,,Światłość w sierpniu" - William Faulkner
5. ,,Bóg rzeczy małych" - Arundhati Roy
6. ,,Wyznaję" -Jaume Cabre
7. ,,Imię róży" - Umberto Eco
8. ,,Listy" - Katherine Mansfield
9. ,,Prawiek i inne czasy", ,,Bieguni", ,,Dom dzienny, dom nocny" - Olga Tokarczuk
10. ,,Fado" , ,,Jadąc do Babadag", ,,Opowieści galicyjskie"- Andrzej Stasiuk
11. ,,Mistrz i Małgorzata" - Michaił Bułhakow
12. ,,Kochanica Francuza" - John Fowles
13. ,,Miłość w czasach zarazy" - Gabriel Garcia Marquez
14. ,,Paragraf 22" - Joseph Heller
15. ,,Biegnąca z wilkami" - Clarissa Pinkola Estes
11. Poezja: Wisława Szymborska, Ewa Lipska, Zbigniew Herbert, Bolesław Leśmian, Baczyński, Wojaczek i wielu innych...

A gdzie Bruno Schulz ?! A Murakami, Golding, James...?? Jak to - taka lista bez nich?
Są, są - na półce przy biurku :)


Grafika: W. Kanrev

Stukanie do drzwi

otwórz

niech wejdą

wpuść ich przynajmniej do sieni

przodem babcia

w kwiecistej chusteczce

ze srebrnym naparstkiem na palcu

z  listkami mięty do ssania

wystającymi z kieszeni fartucha

przyszła odmówić różaniec

inaczej się modlić nie umie

a za nią dziadek

w filcowym kapeluszu na bakier

kołnierzyk koszuli zapięty wysoko

wyciąga woreczek z tytoniem

przyszedł zapalić

inaczej się modlić nie umie

ich stopy wydeptały próg

na którym obmyślałeś swój świat

jedząc kluski na mleku

otwórz

niech wejdą

wpuść ich przynajmniej do sieni

zanim te drzwi zasłoni

wielka płyta blokowisk

Fot.: Paweł Widomski

Płomyk

Wiem, kontrowersyjny jest przekaz tego wiersza, ale między innymi po to piszę, żeby bezkarnie tego typu teorie głosić. A może karnie? Może być i tak. A może ja sama zmienię jeszcze zdanie na ten temat? Nie wiem, nie wiem...
Może.
Oby!

nie buduj dla niej domu

bo będziesz musiał

pogrzebać w nim marzenie

które czekało tyle lat

by mieć jej włosy i usta

teraz spełnione

błyska w oczy fleszem

podgrzewane tęsknotą zapiera dech

albo majaczy blado

jak błędny ognik na bagnach

pojawia się

znika

uwierz w ten błysk

w dłoniach złożonych jak do modlitwy

schowaj ten płomyk

by nie zdmuchnął go wiatr

i nieś

nieś po bezdrożach

tylko nie buduj dla niej domu

lubczyk w samowarze codzienności

traci magiczną moc

Grafika: J. Yerka

Poeci

stawiają domki z kart

i twierdzą że to hotel

z pokojami do wynajęcia

na łódkach z papieru

pływają po morzach Znaczeń

a gdy znajdują wyspę

jest zawsze bezludna

poeci rzeźbią w chmurach

po drabinie ze słów

wspinają się do nieba

ciągną Boga za siwą brodę

a wyrwany z niej włos

dzielą na czworo

cień jaskółki chwytają w locie

i strugają z niego

jeszcze jeden szczebel

spadają z wysoka

Grafika: Ch. Schloe

***

i znów cię widzę
znowu mnie kaleczysz
haczykiem palca wyławiasz z ludzkiej rzeki
i chwytasz za serce

skrzypieniem kół
wypominasz światu
że ci poskąpił karty płatniczej
i tożsamości

dźwigasz na plecach pytajnik garba
domagający się odpowiedzi
od lśniących limuzyn
które uparcie milczą

bożek najciemniejszej dzielnicy
przez piekło jazgotu i reklam
popycha swoje miasto
nie wiedzieć dokąd



Fot.: Paweł Widomski 

Możemy siebie unosić w górę lub ciągnąć w dół

Między mną a tobą istnieje przepaść. Jesteśmy monadami bez okien. To, co dzieje się w tobie, nie jest skutkiem moich działań, ani to, co dzieje się we mnie, nie jest skutkiem twoich działań. Nie wiążą nas ze sobą żadne związki przyczynowe. Nie ma też związku przyczynowego między tym, co sobie myślimy.Nasze doświadczenia są różne. Każdy z nas odbiera świat po swojemu. Nie wiem nawet, czy to, co ty nazywasz kolorem żółtym, wygląda tak samo jak to, co ja określam tym słowem. Metafora monady bez okien wcale nie jest przesadą. A jednak zadajesz mi pytanie i ja na nie odpowiadam. To zdumiewające. Ze zdumienia wobec tego faktu rodzi się filozofia rozmowy. Rozmawiamy.(...) Monady bez okien musiały zacząć mówić! I tutaj dotykamy punktu, który napawa zdumieniem. Nie ma Ja bez Ty i Ty bez Ja. Znaczy to nie tylko, iż ja i ty odbijamy się wzajemnie jak lustra, stojąc na przeciwległych brzegach rzeki, ale i to, że ty jesteś we mnie, a ja w tobie, że niesiemy siebie jako swe ciężary. Jesteś we mnie. Jestem w tobie. Jesteś częścią dziejów mojego Ja, a ja jestem częścią dziejów twojego Ty. Mimo tego przenikania jesteśmy sobą. Sobą do końca. Sobą nie do zmazania.(...) Wszystko jest tu wartością. Jest wartość ciężaru i wartość lekkości. Jako wartość - możesz być dla mnie jednym lub drugim. I ja dla ciebie. Możemy siebie unosić w górę lub ciągnąć w dół.
Jesteśmy, jacy jesteśmy poprzez siebie. I poprzez siebie jesteśmy tam, gdzie jesteśmy. Tak rozwijamy nasz dramat na dobre i na złe. ( J. Tischner, ,,Filozofia dramatu")

Grafika: Michał Karcz