Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dwie pozytywne rzeczy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dwie pozytywne rzeczy. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 24 stycznia 2013

Małe rozkosze





Za oknem ascetyczna biel. Ogarnia mnie czułość na widok brzozy pokrytej skorupką lodu. Jest teraz taka krucha, że gdyby ktoś ją pociągnął za gałąź, mógłby ją złamać. Wiotka i niepewna pyta: ,,Czy na pewno mogę tu rosnąć?" Ale tymczasem na gałęzi przysiada nastroszony gołąb. Brzoza czuje się potrzebna. Obok rośnie osika. Jest jeszcze młodziutka, ale już widać, że ma wielką wolę życia. Jest dumna i wyprostowana, demonstruje swoją siłę. Ta o nic nie pyta, tylko rozpycha się i oświadcza: ,,To moje miejsce."
Drzewa zimą to jeden z piękniejszych widoków jakie znam. Zwłaszcza na tle śniegu. Drzewa wynagradzają mi wszelkie niewygody związane z mrozem.


A później zapach ogórka na palcach. Wesołe zielone plasterki na kromce. Paseczki czerwonej papryki i herbata z cytryną. Słodka, ale nie za bardzo. Małe rozkosze, moje niezawodne Ciągi Bliższe, które mnie poprowadzą na drugą stronę dnia. W kuchni jest ze mną tylko staruszek kredens, cierpliwy świadek moich  leniwych wędrówek, moich biegów z przeszkodami, wyścigów przerwanych w pół drogi i sromotnych ucieczek...


Przymykam oczy i przypominam sobie kobietę z wczorajszego snu. Tę, która nie chciała mnie wpuścić do domu, gdy uciekałam przed potworem. Tym razem nie pozwalam na to, żeby zagrodziła mi drogę. Zresztą ona sama z uśmiechem otwiera mi drzwi. Ze środka wylewa się światło i ciepło...


Dziś nie będę niczego gonić. Mam zamiar człapać cały dzień w zwolnionym tempie. Słuchać leniwej muzyki. Nawet palcom na klawiaturze nakazałam, aby poruszały się znacznie wolniej.




 
 
 
 
Obraz: Jacek Yerka

wtorek, 31 lipca 2012

Kto pyta ten błądzi

Obudziłam się dzisiaj wyjątkowo chętnie, bo miałam straszny koszmar, więc pikanie budzika okazało się zbawienne. Zwykle mam koszmary związane z gubieniem się w jakimś obcym miejscu. Zazwyczaj są to wielkie miasta -może dlatego tak kocham wszelkie wsie zabite dechami -lub jakieś olbrzymie hotele, dworce kolejowe, place... Jak by to zinterpretował Freud? Bardzo często śni mi się to samo miejsce, ale nie wiem, czy ono naprawdę istnieje. Może tam czeka na mnie Przeznaczenie?? Ciekawe co ma w zanadrzu: nóż psychopaty czy bukiet róż?
Dodatkową atrakcją tego poranka była chmara much, które na mojej szybie od środka urządziły sobie międzylądowanie. Wielkie, czarne, tłuste, zacierające łapki muchy. Jak sobie wyobraziłam ile na tych łapkach musi być zarazków, to uznałam, że nie będę się zaliczać do osób, która muchy nie skrzywdzi. Jednak one same wybawiły mnie z moralnego rozdarcia, bo po otwarciu okna wyleciały niczym helikoptery z ,,Czasu Apokalipsy".
Wczoraj kolega od remontów widząc półkę z Herbertem, Miłoszem, Szymborską i Wojaczkiem zapytał: Czy warto pisać wiersze, skoro kostka brukowa nazywa się mmelancholia? Pytanie zawisło ołowiem nade mną i obudziło we mnie ducha przekory. Owszem, warto robić coś, co człowiekowi dobrze działa na psyche, a nikomu nie wyrządza krzywdy.
Wczoraj mi się przypomniał ten kawałek i nie mogłam sobie odmówić zamieszczenia go tutaj. Ponadto znalazłam na blogu zapomnianą etykietę ,,Dwie pozytywne rzeczy", a więc Lhasa de Sela to będzie jedna pozytywna rzecz, a druga jest taka, że paprotki, które zasadziłam w doniczce kilka dni temu pięknie się zielenią :) Ciumasy dla Was, dobrego dnia! Mam nadzieję, że do wieczora uda mi się znaleźć więcej pozytywów czego i Wam życzę :)

poniedziałek, 27 lutego 2012

Pytanie




Leniwe niedzielne przedpołudnie, przepiękne Słońce za oknem, czuję, że ogarnia mnie poczucie spełnienia i harmonii z powodów bliżej nieznanych. Uwielbiam ten stan. Pławię się w nim i pielęgnuję uśmiech - zewnętrzny i wewnętrzny - zwłaszcza ten drugi. Na to przychodzi moja mama z pysznym kruchym ciastem i mnóstwem utyskiwań na rząd Tuska, na ogólny brak wychowania u ludzi... No i soczyste historie na temat chorób - koniecznie śmiertelnych - które grasują i zbierają krwawe żniwo. Co chwilę ktoś kolejny umiera na raka, zawał, powikłania pogrypowe.... Medyczny hardcore to jej specjalność. Ciasto z bezą robi się coraz bardziej gorzkie...
Chcąc ją wytrącić z tego malkontenckiego transu mówię znienacka:
- Mamo, wymień mi jedną pozytywną rzecz, którą widzisz w swoim życiu.
Konsternacja. Wielkie, zdziwione oczy i tłumaczenie:,,Ale jak ja mogę coś wymienić, skoro nic dobrego się nie dzieje..." W końcu przyparta do muru wydusiła:,, Pozytywne jest to, że wstałam z łóżka. "
To jednak wcale nie zmieniło jej toku myślenia, bo zaraz później znów zaczęła swoje: że reforma emerytur, że wszyscy pójdziemy na żebry...
- Mamo, wymień jeszcze jedną pozytywną rzecz.
- Pozytywne jest to, że mam ciebie - odpowiedziała po dłuższym zastanowieniu.
Tym przyjemnym akcentem zakończyłyśmy spotkanie, przy czym ja zapowiedziałam, że następnym razem zapytam ją o to samo, więc niech już teraz obmyśla odpowiedzi, bo mają być inne niż te.

Dziś był następny raz. Przychodzę z pracy, niosę torby z zakupami, wkurzam się, że mi się garaż nie chciał zamknąć...że zimny wicher... Kilka minut po mnie melduje się mama:
Mama: Czemu mnie nie pytasz?
Ja zdziwiona: Ale o co?
Mama: No o dwie pozytywne rzeczy w życiu!
Ja w śmiech, ona też i mówi:
- Przesadziłam dwa kwiatki i nie musiałam iść do pracy.
Już miałam odpowiedzieć, że ja niestety musiałam, ale się ugryzłam w język ;-))

1. Pozytywne jest to, że mam pracę.
2. To jest praca, którą bardzo lubię :)