Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niedomysły. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niedomysły. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 listopada 2024

Historie rodzinne cz. 4 Sacrum? Czyżby?



 Śniło mi się coś bardzo ciekawego. Idę z mężem po intensywni


e zielonym, pagórkowatym terenie, jak w Szkocji. Oglądam ,,Outlandera", więc chyba stąd ten pejzaż. Nagle okazuje się, że przed nami jest przepaść. On mnie bierze za rękę i skaczemy. W locie zorientowałam się, że on spada ze mną, ale siedząc na rowerze ( uprawia kolarstwo ). Myślę wtedy, że na dole będzie masakra, bo przecież obie nogi będę miała połamane, ale okazuje się, że obydwoje wylądowaliśmy bezpiecznie. Wpadam w euforię, że przeżyłam, ale za chwilę zalewa nas bardzo brudna, zamulona rzeka, której robi się coraz więcej. Brudna rzeka nas porywa i niesie. Płyniemy z prądem, a ja cały czas szukam czegoś, czego się można uczepić. Po drodze dociera do mnie, że mam bardzo ciężki płaszcz z futrzaną podszewką i kołnierzem ( taki jak w młodości miała moja mama!). Zdejmuję ten płaszcz będąc pod wodą, bo myślę, że jego ciężar może mnie pociągnąć na dno. Wtedy nagle się okazuje, że rzeka zaniosła nas do miasta, wody jest już znacznie mniej. Stajemy obydwoje pod murem, a ja mówię do męża, że musimy wejść do jakiegoś budynku, gdzie będzie wyżej. Brudna woda opada, patrzę pod nogi i okazuje się, że woda robi się krystalicznie czysta i sięga zaledwie po kostki. Widzę otwarte na oścież bardzo szerokie, ciężkie drzwi, wchodzimy tam, żeby się schronić przed powodzą i wtedy patrzę pod nogi i sobie zdaję sprawę, że jesteśmy w kościele. W tym kościele, w którym braliśmy ślub. Poznałam po charakterystycznej barokowej mozaice. I pobudka. :)) 

Musiałam to opisać, póki dobrze pamiętam. Opowiedziałam sen mężowi zaraz z rana, bo po pierwsze on mi się nigdy nie śnił, a po drugie ten skok w przepaść i ten kościół...? Mąż uznał, że w tym kościele znaleźliśmy się po to, żeby odnowić śluby małżeńskie. Pośmialiśmy się z tego, bo jakie tam śluby, już niczego nikomu nie chcę ślubować, a on tym bardziej, chociaż uczciwie przyznaję, że to ja zawsze byłam tym słabszym ogniwem w związku... 

Tak sobie myślę przy kawie: czyżbyśmy po tylu kryzysach i perypetiach wreszcie docierali do jakiegoś sacrum? Nie wiem, ale wstałam pełna dobrej energii. Jest słońce. Trzeba psa wziąć na spacer. 


wtorek, 20 września 2011

***



Śnił mi się stary dom, z którego odpadł tynk i widać było gołe ściany z grubych drewnianych desek. Wyglądałam przez okno i czekałam na kogoś, a gdy nadszedł, okazał się kimś całkiem innym. Coś we mnie wahało się, czy to dobrze, że to ktoś inny, ale drugie coś było zaciekawione. Wokół domu latała jaskółka, która nie uczyni wiosny, lecz jesień, bo jakim cudem we wrześniu może być maj ;-p Jednak zanim nadleciała  ta wyśniona jaskółka i zanim czarnym skrzydełkiem nocy zakryła mi powieki, zdążyłam śmiertelnie przestraszyć Iskierkę, pisząc okropne głupoty, które tak naprawdę wcale nie są takie głupie. A później schowałam się pod kołdrę i dośniłam się tego domu, okna, siebie w nim czekającej i jaskółki tnącej przestrzeń czarnym zwinnym ciałkiem.
Jednak wszystko jest kwestią interpretacji. Nas też interpretują inni. W jakimś stopniu nas stwarzają własnym sposobem pojmowania tego, kim jesteśmy. A więc wszyscy jesteśmy Bogami i palce ubrudzone gliną wkładamy do ust w geście zadziwienia nad własnym dziełem.
Niestabilność się we mnie rozgościła, ale cóż...Pocieszam się, że wcale nie zalety dają nam szczęście, tylko wady. Wolter powiedział, że gdyby człowiek myślał, że jest szczęśliwy - byłby szczęśliwy. Więc myślę. Więc jestem.


Obraz: ubivbehwbcvjh

niedziela, 28 sierpnia 2011

Są i stają się




Dzisiaj od rana jestem na siebie zła, bo nie potrafię żyć tak po prostu. A tak się staram! Nie potrafię żyć tym wszystkim, co widzę, namacalnym konkretem. Na dobrą sprawę można powiedzieć, że nie potrafię żyć własnym życiem. Ludzi można podzielić na tych, którzy są i na tych, którzy się stają. Ja chcę być. A nie jestem. Czy się przynajmniej staję?? Powiedzmy ;-/
Dlaczego bycie człowiekiem jest takie męczące? Dlaczego jest z tym tyle kłopotów? Dlaczego po takiej wielkiej porcji lodów śmietankowych takie myśli?

Sedno





Pomyślałam o niepoznawalności nas samych. Każdego dnia uzbrojeni po zęby w rozum i zmysł analizy wyruszamy na polowanie, żeby wreszcie dopaść swoje własne Sedno. Węszymy z nosem przy ziemi, szukamy tropów na świeżym powietrzu, a nasze Sedno siedzi jak sowa w jakiejś dziupli i nawet nie wie, że odbywa się nagonka. A może wie, tylko się boi rozpoznania? Myślę, że ono tak samo jak my jest niepewne i nieświadome siebie. W którymś momencie odkryłam, że im bardziej szukam, tym mniej znajduję. Przestałam szukać własnego Sedna. Zaczęłam słuchać, patrzeć, chłonąć i zapisywać. Zeszłam na niższy poziom i stamtąd wysyłam do siebie te pocztówki.
Pomyślałam też o moim Avatarze, który teraz krzyczy we wszystkich z miejsca, gdzie zostawiłam jakąś myśl. Zrobiło mi się smutno na myśl o tym, bo przecież ja nigdy nie krzyczę.


Obraz: kowalskijan