Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ni to ni sio. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ni to ni sio. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 października 2026

Świata jest za dużo

 

Calypso ( Pinterest)


Czy ja naprawdę muszę tyle zwlekać, zanim siądę i zwyczajnie coś napiszę? Przecież inni chyba tak nie mają, bo jeśli ktoś publikuje kilka razy w tygodniu, to dla mnie oznacza, że nie ma żadnej fazy leżakowania i  dojrzewania tekstu, no bo kiedy? A u mnie wszystko musi nabrać mocy urzędowej, dojrzeć (?), sfermentować, wyrosnąć jak ciasto... A w końcu się okazuje, że wychodzi zakalec, więc go porzucam gdzieś w trawie na pożarcie ślimakom. ;p Ale czym jest pisanie w porównaniu z tym zachodem słońca, który właśnie widzę na niebie? Czym jest formułowanie myśli w porównaniu z zapachem lasu lub budlei, które nadal wabią motyle i zawisaki? Wiele razy zastanawiałam się, dlaczego nie mam takiego ciśnienia na pisanie jak dawniej. Wiele razy przychodziło mi do głowy, żeby coś zapisać, bo akurat dobry temat, myśl lub fraza, ale jakoś to się rozpływa w zapachu trawy i ćwierkaniu wróbli. Najczęściej wygrywa czucie. Bo teraz znacznie więcej czuję. W sensie sensualnym i emocjonalnym. Wyszłam z własnej głowy w znaczeniu intelektu, a zatopiłam się w doświadczaniu. Wyszłam po omacku, chwiejnie i chyba nawet na czworakach, nieco przeczołgana własną niedowarzoną metafizyką. I wturlałam Się w takie trochę medytacyjne i dające ukojenie tu i teraz, chociaż pojawiają się obrazy i flashbacki jak najbardziej realne, którym się przyglądam, biorę pod lupę z uwagą, bo zazwyczaj to jest jakaś informacja od podświadomości i tym się trzeba zająć dla własnego dobra. Wciąż odrywają się jakieś osady z samego dna psychiki i zwykle to nie pachnie ładnie, a jednak trzeba przyjąć. Bo mnie od jakiegoś czasu fascynuje mój jungowsko rozumiany Cień! 
Nic nowego co prawda, ale teraz zaglądam pod pokrywkę uzbrojona w kilka lat czytania, słuchania i zgłębiania tematu. 

Czy ktoś to wszystko zrozumie? Wiem, że piszę enigmatycznie, ale jeśli mam być prawdziwa - a mam! -  to tak muszę. Sorry guys. 

No i książki. Od lipca zapisuję to, co przeczytałam, w sumie to nie wiem po co? Może po to, żeby nie czytać po raz drugi? :)))) 

Bardzo mi podziałał na wyobraźnie tytuł najnowszej książki Olgi Tokarczuk: ,,Świata jest za dużo". Ukaże się dopiero 14 października i już pojawiają się wywiady z autorką. W jednym z nich mówiła, że świat istnieje jako dwuwymiarowe i płaskie Terytorium ( geografia, mapa itp.) i Terroir , które jest niepowtarzalną i skomplikowaną cechą jakiegoś miejsca, na które składają się gleba, woda, powietrze, a także historie z tym wszystkim splątane. Olga Tokarczuk jak zawsze mnie fascynuje oryginalnością i rozmachem swojej wyobraźni, za którą nie zawsze nadążam, chociaż chciałabym bardzo. 

No więc właśnie: świata jest za dużo i frustruje mnie to, że tak trudno go opowiedzieć. Dlatego zwykle milczę. 


sobota, 23 maja 2026

Się żyje.

 

Scarlett Ohara

Między kwitnieniem niezapominajek a ostróżek biorę głębszy oddech. Od kilku dni kręcą się wokół mnie jakieś słowa, z którymi nie bardzo wiem, co zrobić, więc próbuję wyjść z tego obronną ręką i dać im wyraz(y). Jakieś przypomnienia i nawet przemyślenia. Jakieś obrazy i dźwięki. Przeglądanie starych tekstów i ciepło na sercu. Kilka wierszy napisanych i jeden zaczęty, którego puenta dojrzewa bardzo powoli. Znaki zapytania i nieudolne próby odpowiedzi. Małe tęsknoty. Dużo zieleni i powietrza. Jerzyki fruwające nad głową i psy kręcące się pod nogami. Obłoków fantasmagorie i nowe poidełko dla ptaków. Życie. 

Paznokcie mam zniszczone od wyrywania chwastów, a to powinno mnie skłonić do natychmiastowych zabiegów pielęgnacyjnych. Nie skłania. :) Włosy mi urosły, bo od wiosny 2025 nie raczyłam odwiedzić fryzjera, więc z tymi paznokciami bez pomalunku i coraz dłuższymi włosami jestem sobie zapuszczona. Nawet mi się nie chce wyrównać końcówek! I to robię ja, która obowiązkowo raz na miesiąc bywałam u fryzjera. W dodatku strasznie mi się podoba ten stan . Chyba za długo byłam paniusią na obcasach, więc zakupiłam trampki, a kilka par eleganckich butów wyrzuciłam do odpadów mieszanych. Witaj swobodo. 

I zostań na dłużej. 

Trochę mnie przeczołgała ta długa i mroźna zima. Co prawda ze śniegiem mam przyjazne relacje, ale z mrozem już mniej. Jednak wszystko ma jakąś dobrą stronę, bo dzięki długiej zimie wyjątkowo dużo czytałam. Właśnie skończyłam książkę Alejandro Zambry ,,Chilijski poeta". Książka dowcipna, inteligentna i bardzo wrażliwie napisana. Urzeka brak patosu i wrażenie autentyczności w tej opowieści, którą recenzenci ujmują jako historię miłosną Carli i Gonzalo, ale wg mnie to fałszywy i powierzchownie potraktowany trop. Tak naprawdę im głębiej się zanurzamy w tej niebanalnej prozie, coraz wyraźniej na pierwszy plan wypływa relacja między Gonzalo a jego pasierbem Vicentem i to ona w finale gra pierwsze skrzypce. Oliwa na wierzch wypływa. Mając spojrzenie raz na zawsze zaprószone Jungiem i jemu podobnymi, widzę w tym potrzebę rekonstrukcji własnego dzieciństwa, którą podejmuje Gonzalo, poprzez bycie takim ojczymem dla Vicentego, jakiego  ojca on sam kiedyś potrzebował, ale go nie miał. Czy ktoś oprócz mnie to dostrzega? Nie wiem. Przyznaję, że nie sprawdzałam. 

Obserwuję u siebie przypływ fobii społecznej, która się zwykle nasila wraz z okresowym pobytem w kraju mojego sąsiada. Jest do zerzygania miły i nie przepuści żadnej okazji, żeby sobie z kimś nie uciąć pogawędki. Mam wrażenie, że gość czatuje na ludzi, bo wyłania się zza winkla tak znienacka, że człowiek nie ma szans. Według moich standardów w kontaktach sąsiedzkich wystarczy kilka przyjaznych słów raz na jakiś czas tudzież codzienne rytualne i uśmiechnięte ,,cześć". Ale on ma inne standardy i potrzebuje wisieć na ogrodzeniu godzinami, codziennie z każdej strony, żeby zaspokoić swoją potrzebę tokowania. Tak, tak, chodzi o tokowanie, tyle tylko że on śpiewa swoją pieśń godową sam dla siebie i pławi się we własnym poczuciu bycia sympatycznym jako Się już rzekło- do zerzygania. I czemu mnie to tak mierzi? To próbuję rozkminić, ale im bardziej próbuję, tym większa mnie dopada fobia. Wczoraj odkryłam, że chcąc podlać paprocie, skradam się i tak cichutko otwieram zbiornik z wodą, żeby pokrywa nie stuknęła, bo w przeciwnym razie on natychmiast wystawia głowę i podchodzi w celu wiadomym, co wywołuje u mnie taki wkurw, że wolę to idiotyczne skradanie niż kolejny kontakt społeczny z mistrzem small talku. 

I teraz myślę, że ten post miał być przecież inny! Miał dotyczyć tajemniczych znaków, jakie wysyła do mnie Wszechświat. Dni, w których rozwiewa się kolejna warstwa ułudy. Przeczuć i niedopowiedzeń. Nagłych wzruszeń i odkryć dokonywanych pod wpływem drobnych zdarzeń. To miał być post o tym, że docierają do mnie pocztówki z przeszłości, a Niegrzeczna Dziewczynka jest jak staroświecka radiostacja, która nawet nie potrzebuje światłowodów, żeby wysłać sygnał o swoim istnieniu. Czytając ten tekst udowodnisz, że mam rację. Kolaps funkcji falowej. Akt obserwacji materializuje obiekt. Jestem. Na dobrą sprawę dopóki będziesz - ja będę. I chyba po to są słowa. Żeby Się stworzyć. Może nawet być swoim własnym obserwatorem, jeśli obserwatorów zewnętrznych brak. A więc stwarzam Się. To tak jak mój sąsiad jest sam dla siebie interlokutorem, a ja mu tylko zapewniam społecznie akceptowalne alibi i pozwalam błyszczeć przed samym sobą.

niedziela, 13 kwietnia 2025

Pod niebem pełnym cudów

 



Wszystko ćwierka, grucha, rozwija pąki, kwitnie...Zaczyna się wielka metamorfoza, dzięki której świat stanie się kolorowy i tętniący życiem. Zieleni jest coraz więcej. 

Czekam na moment, gdy orzechy włoskie, rosnące w ogrodzie na wprost okna w kuchni, zazielenią się i zasłonią widok na sąsiednie posesje, bo wtedy ogród robi się odciętym od reszty mikrokosmosem, w którym dzieją się małe cuda. W budce lęgowej dla rudzików zasiedliły się mazurki. Nie mam im tego za złe, bo rudzik został raz na zawsze zniechęcony do zamieszkania przez sójkę, która na moich oczach napadła na rodzinę rudzików i porwała pisklę. Omal mi serce nie pękło z żalu i oburzenia, gdy zauważyłam tę akcję z okna, bo rudzikami bardzo się cieszyłam i trzymałam kciuki za ich potomstwo, tymczasem bandycki wyczyn sójki zniweczył wszystko. Od tej pory rudziki nie pokazały się w moim ogrodzie, za to mazurków mamy sporo.  Kolejne nieszczęście spotkało parę grzywaczy, która uwiła gniazdko dokładnie na wysokości drugiego okna i w takiej odległości, że można było dokładnie wszystko widzieć. Samiczka (?) wysiadywała jajka dzień i noc, ja codziennie obserwowałam gniazdo, zaczynałam dzień od oględzin grzywaczowej siedziby i z ukontentowaniem widziałam jednego z rodziców na jajeczkach. Aż któregoś dnia wracając z zakupów zobaczyłam na osiedlowej uliczce grzywacza rozjechanego przez samochód i nabrałam złych przeczuć, że to któryś z naszej parki. Tygrys optymistycznie stwierdził, że przecież grzywaczy jest dużo i to wcale nie musi być akurat ten nasz.  Jeden z nich wciąż siedział na gnieździe, ale czy nadal ma zmiennika? A jeśli nie, to jak długo  wytrzyma? 

 Wszystko wyjaśniło się na drugi dzień: grzywacz z gniazda zaczął głośno gruchać i wiercić się na gnieździe, co mnie niepokoiło, bo w ten sposób zdradzał swoje lokum, czego ptaki nigdy nie robią. To było nietypowe i niebezpieczne zachowanie. Widocznie domagał się zmiennika lub dostawy jedzenia, a trwało to cały dzień. I przeczucie mnie nie zawiodło, bo nie doczekał się, biedak,  niestety. W końcu opuścił gniazdo i usiadł na gałęzi obok patrząc na jajeczka, a dzień był wyjątkowo wietrzny i bardzo zimny. Patrzył na jajeczka i patrzył... wola przetrwania walczyła w nim z instynktem opiekuńczym. W końcu odleciał poszukać pożywienia, zostawiając jajka, które musiały się wyziębić, a to bardzo źle. Na drugi dzień Tygrys wypatrzył, że w gniazdku są tylko porozbijane skorupki. Być może kuna wywęszyła puste gniazdo i zrobiła sobie nocną ucztę. 

Po tych ptasich dramatach pocieszam się myślą, że już niedługo przylecą jerzyki. Ba! One już lecą, już są w drodze, a dzień ich przylotu to nasze małe święto, które przypada na długi majowy weekend. Gdy tylko je usłyszę lub wypatrzę, piszę sms do Tygrysa, jeśli jest w pracy, bo obydwoje na nie czekamy. Rok temu zrobiły najpierw rekonesans, oblatując dom kilkakrotnie dokoła, a następnie zniknęły na cały dzień, jakby poleciały szukać lepszych siedzib letnich. Jednak później wróciły i zostały na całe lato. Każdego wieczora przed zaśnięciem słyszałam kwilenie nad głową, bo jedno z kilku gniazd na poddaszu mają tuż obok kratki wentylacyjnej w sypialni. Jerzyki to fascynujące ptaki, które większość życia spędzają w locie. Śpią też w locie 2 lub 3 kilometry nad ziemią, ślizgając się po prądach powietrznych. Są bardzo uspołecznione, bo latają na łowy całym stadem, podczas gdy partner siedzi na jajeczkach. Ten polujący zapewnia wikt, co z czasem, gdy już się wyklują pisklęta, staje się sporym wyzwaniem. 

I tak mijają mi dni na obserwacji ptaków, na czekaniu aż szałwia i werbena zaczną kwitnąć. A póki co kwitną fiołki, bratki, brunery, tulipany, szafirki. Spacery z psem też bywają ukwiecone. Lubię się zatrzymywać w  miejscu, gdzie rośnie kilka drzew owocowych. Wystawiam twarz na wiatr i czuję delikatne białe płatki na skórze. Pod niebem pełnym cudów wdycham zapach wiosny i deszczu, starych smutków i nowych nadziei... Myślę o drzewach, ptakach, kwiatach, rzadziej o ludziach, którzy często wnoszą zamęt do mojego życia, ale taka już ich uroda. 


Grafika z sieci

czwartek, 9 czerwca 2022

Butelka z Ikei

 



Ileż ja się razy zastanawiałam:  czemu ,,nie" do cholery!?!? Dlaczego coś we mnie wiecznie wierzga, odwraca się plecami, tupie, odcina od innych, buntuje i wieje gdzie pieprz rośnie, chociażby w świat fikcji, w literaturę, film, malarstwo, w cokolwiek, byle nie tam, gdzie wszyscy?  Dokądkolwiek, gdziekolwiek, piechotą, hulajnogą, pociągiem... myślą, mową, uczynkiem, zaniedbaniem... byle dalej od stada. A więc czemu mówię ,,nie", skoro o wiele łatwiej i przyjemniej byłoby powiedzieć ,,tak"?

Wreszcie mnie to wewnętrzne wierzganie zmęczyło, więc pomyślałam, że coś z tym muszę zrobić, jakoś okiełznać. No bo na dobrą sprawę cóż by mi szkodziło iść z innymi? Cóż by mi szkodziło trzymać z większością, potakiwać, dostosować się, dopasować? W końcu całe życie marzyłam, żeby być taka jak inni. Jak ja się pilnie uczyłam, jaka mam być, żeby wreszcie nie odstawać od reszty, nie czuć tego obmierzłego wyobcowania, nie być wiecznie outsiderem i odszczepieńcem. Już się nawet chciałam umówić na brwi, planowałam też rzęsy, dyskretnie wypytywałam koleżanki, gdzie robiły, który salon lepszy, a na dalekim horyzoncie majaczyły mi wypełniacze policzków. Szłam jak burza, a jakże! Rozsyłałam w ten sposób komunikaty: zobaczcie! mam tak samo jak wy! Podczas rozmów zawsze starałam się myśleć tak jak one. Cokolwiek mówiły, to ja ,,tak tak", ,,ja też, ja też". No i obowiązkowo kupowałam ciuchy w tych samych sieciówkach, żadne tam second handy, które niosły ryzyko oryginalności. Tak, zwłaszcza na ciuchy zwracałam uwagę, bo jak cię widzą... itd. Jakimś cudem prawie całkiem zapomniałam, że drzewa są ważne, że słowa są ważne, a to co w środku jest najważniejsze...Inwestowałam w opakowanie czas, energię i pieniądze. I tak świetnie mi szło! Opanowałam umiejętność mimikry do perfekcji. Byłam, wreszcie byłam częścią stada. Oddychałam tym samym powietrzem, zaznałam cudownie błogiego poczucia przynależności, poczułam się bezpiecznie w grupie, która mnie akceptowała i ogrzewała swoim ciepłem. Niczym, absolutnie niczym się nie wyróżniałam. Oczywiście nie wspominałam ani słowem, że medytuję, że czytam Marka Aureliusza, Platona, Fabjańskiego, de Mello... Gdyby mnie ktoś zapytał, kto to jest Eckhart Tholle, udałabym,  że nie mam pojęcia i zaparła się w żywe oczy. Ani słowa o rozwoju duchowym, o wykładach Magdaleny Adamczyk z selfmastery.pl  i poezji, bo przecież wszyscy wiedzą, że poezja to nudziarstwo i nie wiadomo o co chodzi,  a skoro wszyscy tak to i ja tak. A już nie daj Boże natrącić o wykładach pewnego buddyjskiego mnicha, mojego mistrza zen, bo z automatu byłabym uznana za innowiercę i heretyka, a jak wszyscy wiedzą, heretycy są zawsze pierwsi w kolejce na stos. Co prawda od czasu do czasu jakiś cichy głos zza ramienia szeptał mi do ucha: daj spokój, coś tu zgrzyta, to przecież nie ty... Ale zagłuszałam go, odganiałam jak natrętną muchę, ewentualne wątpliwości zamiatałam pod dywan, bo przecież nie będzie mi jakiś głos psuł wszystkiego podszeptami. Zresztą wątpliwości miałam coraz mniej i to był niespodziewany bonus będący efektem osiągnięcia takiejsamości. I pewnego dnia, po tylu staraniach, po żmudnym dopasowywaniu, obciosywaniu dzikich pędów i własnoręcznym łamaniu sobie kręgosłupa, który dzięki temu zrobił się stosownie giętki i kompatybilny, kiedy ciepło stada stało się normą, kiedy wpasowałam się  i dostosowałam, koleżanka niefrasobliwie i bez ostrzeżenia rzuciła w większym gronie:

- Ej, a zwróciliście uwagę, że Emma jest zawsze ubrana jakoś inaczej niż wszyscy? 

Na co wszyscy jeden przez drugiego, że owszem, zwrócili uwagę, to się przecież od razu rzuca w oczy, nie da się ukryć, zawsze inaczej...

Na co zbaraniała ja:

- No co wy! Co inaczej! Jakie inaczej!  Przecież wszystkie ciuchy kupuję w tych samych sieciówkach, co wy! Od góry do dołu!  

I dalejże wymieniać, co gdzie kupione, łącznie z pokazywanie metek z logo popularnej marki odzieżowej. 

- No przestań. To nie chodzi o to, gdzie kupione, tylko co kupione i jak zestawione. Ty masz zawsze jakoś tak inaczej niż wszyscy. 

Aha - pomyślałam przyłapana na gorącym uczynku i czerwona po uszy - to ja się męczę, analizuję każdy detal z zewnątrz, od środka, wszerz i wzdłuż...

I tak mnie moja wsobna, niepotrzebna i upierdliwa do bólu inność wystrychnęła na dudka. Wykiwała, oszwabiła, zrobiła w konia, nabiła w butelkę, a butelkę rzuciła w morze, prosto na niezmierzone fale takiejsamości. Bez zmiłowania, bez adresu docelowego,  bez apelacji i bez nawigacji.  

No więc dryfuję sobie samopas po tym bezmiarze, butelka z Ikei,  stan stały i mętnoszklisty,  zanurzona w stanie ciekłym, więc innym niż mój i przez stan ciekły otoczona, żeby nie powiedzieć osaczona. ;p Dociera do mnie smutna prawda, że nigdzie nie dopłynę i nijak się nie rozpuszczę. Nawet jeśli fale niosą mnie, dokąd chcą, to nie będzie mi dane być kroplą jak miliardy innych, nie będzie mi dane doświadczanie bezpieczeństwa takiejsamości poprzez bycie kroplą. Jestem butelką. 

I co mam zrobić z tym czymś co mi w butelce wierzga i mówi: ,,A ja nie" ? Jak tu żyć?


czwartek, 2 czerwca 2022

Sny, żurawki i ból głowy

 


Znów sen o mieście. Ten sam odkąd pamiętam. To on mnie zainspirował do wymyślenia Wewnętrznego Miasta, w którym Niegrzeczna Dziewczynka przeżywała wiele ze swoich surrealistycznych przygód. Dziwne, że zwykle te sny pojawiają się w dłuższym odstępie czasu, a tym razem jeden po drugim po kilku dniach. Coś tam się, za kurtyną,  dzieje, jakieś drobne ruchy tektoniczne, jakieś przeszeregowania, jakiś ferment  albo inwazja nieproszonych gości, skoro dostaję takie sygnały od podświadomości. Bo to nigdy nie są sny spokojne i błogie, zawsze jest w nich coś niepokojącego, a bywa że upiornego i wtedy budzę się ze strachu. Zwykle w tym mieście się gubię, nie mam gdzie spać, nie mogę trafić do jakiegoś celu, albo wchodzę do budynku, a po wyjściu tymi samymi drzwiami jestem w całkiem innym, obcym miejscu, którego nigdy nie widziałam. Tym razem błądziłam, bo zapomniałam, gdzie zostawiłam samochód, a raczej Miasto spłatało mi złośliwego figla, bo gdy chciałam  wrócić do auta, które zaparkowałam na małym wybrukowanym placu, okazało się, że między nim a mną ni stąd ni zowąd wyrosła dwupasmówka bez przejścia dla pieszych. A przecież byłam na starówce pełnej zabytkowych budowli i arkad, więc skąd nagle w tej części miasta taka ruchliwa ulica? I nie ma jak  dotrzeć do samochodu...nie ma jak wrócić do domu... nie ma się gdzie podziać, ani kogo zapytać o drogę. Dziwne, bo w tym śnie rzadko pojawiają się ludzie. Zazwyczaj w kluczowych, groźnych momentach nie ma w pobliżu nikogo, a jeśli ktoś jest, to raczej jako źródło zagrożenia. Może ten sen jest jakąś pozostałością po kimś, kto kiedyś korzystał z moich molekuł? Kim lub czym byłam w poprzednim wcieleniu? Lubię myśleć, że drzewem, ale drzewa nie mają snów. A może byłam drzewem, które rosło w mieście i ciągle musiało się bać, że zostanie ścięte? 

A teraz rozbolała mnie głowa i wgl ogólna irytacja na cały świat. Nawet mi się nie chce wyjść do ogrodu, ale będę się musiała zebrać, bo mam 5 nowych sadzonek: 2 żurawki z seledynowymi listkami ( nie wiem, jak kwitną, ale wiem, że w cieniu dobrze rosną) i 3 jakieś drobnolistne kwiaty okrywowe w kolorze zimnej mięty ze srebrzystym nalotem, których nazwy moja pamięć nie raczyła zakodować.  


Fot. z sieci

sobota, 28 maja 2022

Wyfrunąć

 



Na niebie deszczowe chmury pogania wiat. Jest zimno, zaraz będzie padał deszcz. Takie dni lubię oglądać przez okno, otulona własnym ciepłem i wsłuchana w odgłosy życia. Nad głową słyszę świergotanie jerzyków, które mają gniazda na poddaszu we wszystkich czterech rogach domu. Wymiana dachu była całkowicie podporządkowana ich upodobaniom. Ekipa remontowa miała za zadanie odtworzyć dokładnie taki sam dach, jak ten stary, co do centymetra, bez żadnych dodatkowych wypustek, załamań i modnego oświetlenia, bo to by mogło spowodować, że jerzyki zrezygnują z sezonowego pomieszkiwania i wysiadywania młodych, a bez nich, bez tego słodkiego kwilenia, które słyszę przed snem tuż nad głową przez kratkę wentylacyjną, dom wiele by stracił. 

Dobrze jest zagnieździć się w sobie, byle nie zapomnieć, że to tylko na chwilę, że nadejdzie czas odlotu. Patrzenie na życie z perspektywy ostatecznej, z lotu ptaka, daje dystans, dzięki któremu różne uciążliwości stają się mniej dokuczliwe. Powrót do wirtualnego gniazda daje mi okazję do wielu porównań. Co chwilę konfrontuję siebie tamtą z tą obecną. Podstawowa różnica polega na tym, że teraz piszę sporadycznie, zazwyczaj kończy się na zanotowaniu ( lub zapomnieniu) pomysłu. Cały czas pisanie jakoś odkładam do emerytury. ;-) Jest i dobra strona niepisania: mam więcej spokoju, luzu, mniej napięć i frustracji. Nie czuję presji, że muszę, powinnam coś z siebie wydusić. Moja rzeka toczy wody znacznie wolniej i chyba wreszcie udaje mi się płynąć jednym nurtem, nie rozpraszać się na wiele drobnych strumyków, które kiedyś odbierały mi energię. Blog ma tempo bliższe mojemu wewnętrznemu rytmowi, jaki osiągnęłam dzięki zagłębianiu się w temat  rozwoju duchowego. Moje medytacyjne początki były mało obiecujące. Z trudem udawało mi się wytrzymywać 2 minuty siedzenia bez ruchu. Ktoś, kto jest w temacie, zdaje sobie sprawę, w jakim stanie musiał być mój umysł i cały system nerwowy, a komuś, kto nie jest w temacie powiem, że to była ruina. Jedna wielka gonitwa myśli, chaos, totalne rozproszenie i brak jakiejkolwiek spójności, celowości, a przede wszystkim niewyobrażalna ilość pragnień i przywiązań czyli tego, co jest przyczyną cierpienia. Szkodliwie na mnie zadziałał nadmiar bodźców pod każdą postacią, zwłaszcza za dużo niebieskiego światła w ciągu dnia i wieczorem, co prowadziło do wyjątkowo przykrych i w sumie niebezpiecznych zaburzeń snu. Na szczęście nie jestem już uzależniona od sieci. Coś, co było przyjemnością, stało się dla mnie w pewnej chwili jakimś przymusem, który sama sobie narzuciłam. Coś poszło nie tak, pokręciłam wszystko, chyba się uwikłałam w samą siebie do tego stopnia, że ocknęłam się w więzieniu. Przytulne wirtualne gniazdko zamieniło się w klatkę. Długo dojrzewałam, żeby z niej wyfrunąć i wrócić, ale na własnych warunkach. :) 


Fotografia z sieci



niedziela, 1 lutego 2015

***

Kolejny wpis z serii ,,nie chce mi się pisać." ;)
Najprawdopodobniej zadaniem psa było wytrzymać przez moment w czapce i potulnie pozować, jednak wojskowy reżim najwyraźniej mu nie przypadł do gustu. Wcale mnie to nie dziwi. Na mnie wszelki przymus i presja działają jak płachta na byka. Zaczynam wierzgać, wymykam Się... Już czuję ten znajomy, delikatny ruch zwrotnicy, która próbuje mnie przekierować na jakiś inny tor. Dokąd on prowadzi? Nie mam pojęcia, ale wiem jedno: za tym głosem muszę iść. Milczeć czy mówić bez opamiętania, pisać czy czytać, patrzeć, słuchać czy wszystkiego po trochu - byle tam, do matecznika. Tam jestem cała. Tam każdy element zaczyna pasować do układanki.
Coś rogatego mam w sobie. ;-)





Autor zdjęcia nieznany


środa, 28 stycznia 2015

;-)

Myślę sobie, że ta pani musi być żoną szeregowca, skoro nawet garderoba stoi na baczność :D



Auto zdjęcia nieznany.

czwartek, 16 października 2014

Być albo nie być. O! To jest pytanie.

,,Tak chciałabym, tak umiałabym
powiewną być niby dym.
Królewną być, złote kwiatki rwać,
i trenować nowe miny, i przed lustrem stać.
Tak bym chciała damą być,
ach, damą być, ach, damą być
l na wyspach bananowych
dyrdymały śnić..." 


Bertha Benz i jej dwaj synowie,  05 sierpnia 1888.

piątek, 3 października 2014

Pudelek.pl



Od jakichś dwóch tygodni u mnie w pracy krążyła ploteczka, że Iksiński( 40 l. ) się rozwodzi. Nikt w to nie wierzył, bo małżeństwo Iksińskich, ogólnie lubiane i bardzo udane, nie sprawiało wrażenia skłóconego. Puściłam to mimo uszu, mając czarno na białym, że między nimi wszystko gra. Nadal gruchają, mają nadal w spojrzeniach to coś. Ale po jakimś czasie rozeszła się druga wiadomość, że przyczyną planowanego rozwodu jest wielce atrakcyjna koleżanka Agata ( 29 l. ), a powodem zwłoki to, że Iksiński obawia się, jak jego decyzję przyjmie żona. I wtedy zaczęło się wymienianie dwuznacznych uśmieszków nad głowami państwa Iksińskich, przeciągłe, ironiczne spojrzenia rzucane w kierunku Agaty( 29 l.)...W pełnej krasie objawił swoją moc rażenia cały ten arsenał środków, jakim zwykle ludzie dają do zrozumienia, że wiedzą, co w trawie piszczy, ale wolą milczeć. Czyżby coś wisiało w powietrzu? Bomba wybuchła w chwili, gdy Iksiński ( 40 l.) w stanie przedzawałowym zrobił nam karczemną awanturę, że chcemy mu zniszczyć życie, że był naiwny sądząc, iż pracuje wśród ludzi życzliwych. Nie, na prawdziwą przyjaźń w pracy to on już od dana nie liczy, ale na jakieś minimum uczciwości...! Trzasnął drzwiami i poszedł. Aha! Jeszcze rzucił, że zaczyna szukać pracy na budowie, bo ma dość tego g...na. A my zostaliśmy. Trzaśnięci.
Wówczas już wszyscy, bez niedomówień zaczęli roztrząsać, dywagować, snuć domysły, kojarzyć fakty... Bo rzeczywiście Iksiński od poniedziałku był jakiś podenerwowany, boczył się... W końcu coś w tym musi być. Przecież w każdej plotce jest ziarnko prawdy...i dalejże w ten deseń.
Kolega Mariusz, nieoficjalny lider zespołu, w przebłysku psychologicznego geniuszu zadał sobie trochę trudu i każdemu z nas z osobna zadawał proste pytanie: kiedy i od kogo usłyszałeś o romansie Iksińskiego ( 40 l.) i Agaty ( 29 l.). Skutek tego śledztwa zmroził mi krew w żyłach: wszyscy dowiedzieliśmy się o tym od... Agaty ( 29 l.) Łącznie z Iksińskim ( 40  l.), który dostał od niej info, że zespół o nich plotkuje. Człowiek miał prawo być podenerwowany...
Chcąc się doszukać jakiejś logiki w tej historii, zapytałam naszego Sherlocka Holmesa:
- Ale po co ona obgaduje samą siebie??
 Spojrzał na mnie z politowaniem i powiedział:
- Dla większej liczby odsłon. Patrz Pudelek pl.
Ręce mi opadły. Torsje emocjonalne to bardzo eufemistyczne określenie tego, co poczułam i do tej pory czuję.
Jeśli ktoś podczas rozmowy z Wami zapyta: ,,słyszałeś już tę ohydną plotkę na temat mojego romansu?", to wiedzcie, że trzyma kubeł pomyj i ma zamiar na Was chlusnąć. Wówczas powiedzcie: ,,nie i wolę nie słyszeć". A później w nogi, w dowolnym kierunku, byle dalej! Byle szybko! Bo ktoś taki jak Agata (29 l.) jest zwinny i potrafi odciąć drogę ucieczki.


,,Podstawowym błędem jest podawanie teorii, zanim uzyska się dane. Niepostrzeżenie zaczyna się dostosowywać fakty, by zgadzały się z teoriami, zamiast próbować stworzyć teorię, która byłaby zgodna z faktami." (Sherlock Holmes)


Ps 1. Nikt nie wie, czy pani Iksińska wie. Mam nadzieję, że zostanie jej oszczędzone...
Ps 2. Ja chcę do kur! 

poniedziałek, 12 maja 2014

Dinozaur




W kolejce do kasy stała za mną matka z nastoletnią córką, wyglądającą gdzieś na drugą klasę gimnazjum. Chcąc nie chcąc usłyszałam fragment rozmowy:
- Mamo, ale on mnie ogranicza!
- Jak to cię ogranicza? Nie pozwala ci rozmawiać z innymi chłopakami? - w głosie matki słyszę lekkie zaniepokojenie.
- Nie! Nie o to chodzi- z pretensją w głosie odpowiada córka.
- No to w czym problem? Patryk to od stycznia twój trzeci chłopak na poważnie. Ja go lubię, bo przynajmniej przychodzi po ciebie i odstawia cię na czas do domu. Jak cię ogranicza? - dopytuje się matka.
- Nie pozwala mi opublikować naszego zdjęcia na fejsie! - wyrzuca z siebie młoda. - Powiedział, że jak to zrobię, to ze mną zerwie. Że nie dla lajków ze mną chodzi. A to mój najprzystojniejszy chłopak! Chciałam tam mieć zdjęcie jak się całujemy! A on nawet mi nie pozwolił zrobić tego zdjęcia, żebym chociaż w telefonie miała!
 - Córcia, ale po co ci zdjęcie, skoro się codziennie widujecie?
- Jak to po co? Bo dziewczyny mi nie uwierzą, że to mój chłopak?! nikt go nie zna. Przecież on chodzi na studia, nie do naszej szkoły!

Poczułam sympatię dla Patryka, który ,,chodzi na studia" i którego nie obchodzą lajki za poderwanie dziewczyny. Ciekawa jestem, czy jej się kiedyś uda zedrzeć z niego skalp w postaci tego upragnionego zdjęcia, potrząsnąć nim gestem triumfatorki nad głowami dziewczyn w klasie: ,,To mój! Ja go tymi rękami...!"  Była bardzo zdeterminowana. Raczej nie odpuści.

Zaraz później sobie uświadomiłam, jakim jestem dinozaurem. Będąc w wieku tej dziewczyny, chodziłam z chłopakiem starszym o 5 lat. Za nic w świecie bym się do tego nie przyznała koleżankom w klasie, bo żadna z nich nie miała chłopaka, zwyczajnie się wstydziłam! Bo to była wielka miłość i nie chciałam o tym rozmawiać z nikim, bo to by była zdrada w stosunku do tego uczucia, do niego, do tej lipy, pod którą mnie wziął za rękę i pocałował. Jak mogłam o tym mówić na przerwie między chemią i biologią?
Dinozaura nie da się ucywilizować. Nadal wierzę, że to, co dzieje się między dwojgiem ludzi, to wyłącznie ich sprawa i nikomu nic do tego. Najwyżej mnie wypchają i zamkną w muzeum. Mam jednak nadzieję, że przynajmniej nie będę jedynym eksponatem. :)

Żródło zdjęcia

czwartek, 8 maja 2014

Królowa (Śniegu)


Co jakiś czas zdarza mi się w pracy powtarzać wierszyk: ,,Szanuj szefa swego, możesz mieć gorszego". Cytuję go zwykle wtedy, gdy ktoś poirytowany decyzją Królowej ( czyt szefowej), zaczyna na nią narzekać, wyliczać niefortunne skutki różnych jej posunięć czy wpadki organizacyjne. A trochę tego jest... Po pierwsze jednak krytyka jest miarodajna wówczas, gdy samemu potrafi się coś zrobić lepiej. A ja nigdy szefem nie byłam i nie będę, zatem nie wiem, jak to jest. Jestem szeregowcem, który o zarządzaniu nie wie nic, nie kierował nigdy grupą ludzi i nie ma żadnych ambicji w tym kierunku. Ja chcę zrobić swoje, a po pracy pisać wiersze lub iść na rower i mieć spokój.Toteż siedzę cicho.
Po drugie bardzo nie lubię, gdy ludzie wysyłają negatywne emocje, niefrasobliwie wyrzucają z siebie wszelkie urazy, zamiast je jakoś przepracować sam na sam ze sobą lub z tą konkretną osobą. Wiem, wiem, każdy potrzebuje się wygadać. I ja mu zawsze służę uchem, chusteczką na otarcie łez i wszelakim emocjonalnym opatrunkiem. Jednak są to ciągle te same osoby. A przecież większość decyzji Królowej dotyczy w takim samym stopniu nas wszystkich, nie tylko tych wiecznie utyskujących i wołających o opatrunek. Toteż zaczęłam podejmować próby tamowania tej lawiny pretensji, które niczym zatruta woda spływały na moją głowę. Czasem żartem, a czasem tym właśnie wierszykiem: ,,szanuj szefa swego..." Jednak po poniedziałkowym audycie opadły mi ręce. Straszyła nas, że audytor się zapowiedział na kolejny dzień. A tu ani widu ani słychu. Prawdopodobnie nie miał zamiaru wracać. Czekaliśmy na jakąkolwiek informację o tym, jak wypadła kontrola. Wszyscy podenerwowani, niepewni, bo wszystko jakieś tajne/poufne. Może coś nie tak? Niby powinno być ok, ale...?
A Królowa nabrała wody w usta. Praktycznie od poniedziałku się nie pokazywała. Pojawiała się przelotem i zaraz wyjeżdżała. Wreszcie koordynatorka mojej grupy, której dokumentację audytor wyjątkowo solidnie sprawdzał, nie wytrzymała nerwowo. Stwierdziła, że woli wiedzieć nawet najgorsze, niż czekać. Poszła do Królowej i zapytała, jak wypadł audyt. Usłyszała:
- Bardzo dobrze! Żadnych uwag.
Zwątpiłam. Czy nie dało się chociaż w kilku zdaniach powiedzieć ludziom, że dobrze się spisali, że odwalili kawał dobrej roboty? Bo odwalili. Czy zespół tak trudno zmotywować i pokazać - bez nakładów finansowych - że się docenia jego pracę? Czemu miało służyć trzymanie nas w napięciu od poniedziałku? Po co ten kij, skoro marchewka daje znacznie lepsze efekty?

Oj, nieprędko już ten wierszyk powtórzę.

wtorek, 6 maja 2014

Pani Czesia



Pani Czesia, nasza sprzątaczka, zdobyła ogólne uznanie dzięki swoim nowatorskim rozwiązaniom w dziedzinie języka. ,,Tamta pani wysokie mniemanie o sobie rości" - to tylko mała próbka jej talentu. Niecenzuralnych tekstów Wam oszczędzę. Na widok pani Czesi ze szmatą w dłoni na gwałt chowamy do szuflad wszystko, na czym nie ma pieczątki. Tylko papier z pieczątką wzbudza u niej respekt na tyle duży, aby go nie potraktowała jak śmiecia i nie wyrzuciła do kosza. Pani Czesia objawia swoją złośliwość jeszcze w inny, znacznie bardziej wyrafinowany sposób: czyha na kubki z niedopitą kawą. Wystarczy wypuścić ucho z dłoni i odwrócić się lub wyjść na minutę, aby po powrocie stwierdzić kawa wylana a kubek umyty. Jednym słowem mamy posprzątane. A organizm domaga się kofeiny...wrrr...
Ogólne podenerwowanie spowodowało, że pani Czesia, chodząc wczoraj po korytarzu, nieco ciszej narzekała na ten ,,gó...any świat". Jednak na widok kuriera z firmy cateringowej, który na zamówienie szefowej przywiózł w termosach obiad dla audytora, uśmiechnęła się ironicznie, pokiwała głową i powiedziała: ,,Oj, ludzie, ludzie, co wy robicie! Nie dajcie mu jeść!" I poszła.
- O co jej chodzi? - zapytał kolega Mariusz.
- Nie mam pojęcia - odpowiedziała Mariola, przerywając na ten krótki moment banie się. Ja nagle zgłodniałam na myśl o obiedzie i wyjęłam z torebki batona. Nikt nie rozumiał pani Czesi, ale akurat w tym nie ma nic nowego ani dziwnego. Czasem ciężko panią Czesię zrozumieć. Taka już jest.
Tymczasem tuż przed końcem pracy gruchnęła wieść, że audytor zamierza wrócić na drugi dzień! Tego się nikt nie spodziewał. Ogólny jęk zawodu i irytacji. I domysły, że może coś nie tak??
- Mówiłam, nie dajcie mu jeść - zawołała pani Czesia przekrzykując odkurzacz. - O głodzie go było z tymi papierami posadzić, to by więcej nie wrócił. Trza mieć trochę rozumu.

Może i trza było. Tymczasem mamy powtórkę z rozrywki ;-)

Źródło zdjęcia 





poniedziałek, 5 maja 2014

Audyt





- Ale co on może sprawdzać? - kolega Mariusz skierował to pytanie do szefowej.
- WSZYSTKO - padła lakoniczna odpowiedź.
- Wszystko? - zapytała stażystka.
- Wszystko?! - powtórzyła z niedowierzaniem koleżanka Marysia.
- Tak, wszystko. Musicie być przygotowani na KAŻDE pytanie. - Głos szefowej zwanej Królową był kategoryczny i pobrzmiewały w nim ponure nuty. Usłyszałam odgłosy Sądu Ostatecznego czy może tylko trąby jerychońskie? Już sama nie wiem. Tak czy owak postanowiłam drążyć temat:
- O wszystko, no tak... Czyli o obwód w biuście też nas może zapytać?
Kolega Mariusz skwitował to gromkim śmiechem. Koleżanka Marysia z biustem w rozmiarze XXL uśmiechnęła się przebiegle, stażystka spuściła głowę i prychnęła, a ja zostałam zgromiona lodowatym, jakże wymownym spojrzeniem Królowej (Śniegu).
Czuję jak zimno ogarnia mnie od stóp i pełznie coraz wyżej i wyżej. Byle nie dotarło do głowy...Chociaż w tych okolicznościach hibernacja jest całkiem niezłym rozwiązaniem.

poniedziałek, 14 kwietnia 2014

Papuga Flauberta

Bryan Larsen


Wiatr narasta, potężnieje i coraz zuchwalej sobie poczyna. Najpierw delikatnie poruszał główkami tulipanów, a teraz rozkołysał drzewa. Stado wron próbuje lecieć pod prąd, a kwiaty chciałyby kwitnąć mimo chłodu. Na wiotkiej gałązce brzozy przycupnął szary ptaszek. Uczepił się kurczowo cieniutkimi pazurkami. Miotany wiatrem wraz z gałązką utrzymał się na niej przez chwilę, jednak silny podmuch oderwał go od drzewa. Jak nazywa się drzewo, na którym zamiast liści rosną ptaki? Jak nazywa się ptak, który lubi się huśtać na gałązce?
Przypomniało mi się niedawno przeczytane zdanie Flauberta: ,,Żyć, żyć! Bez ustanku mieć wzwód."*
Kuriozalne słowa, czyż nie? Nie chcę mieć wzwodu bez ustanku. Nie chcę za niczym ani za nikim gonić.
Chcę mieć dużo czasu na gapienie się przez okno i obserwowanie, jak rośnie zasiana przeze mnie trawa. Jak szafirki dzielnie znoszą smaganie ukośnymi strugami deszczu, a wiśnia okrywa się białymi kwiatami. Chcę nie przegapić ani jednego słonecznego dnia. A gdy wieje zimny wiatr, chcę popijać cytrynową herbatę w filiżance z reprodukcją obrazu Klimta i odpływać w kolejny rejs pod żaglami książki.
Rejs ku nieznanym lądom...

* Julian Barnes, Papuga Flauberta, str.10

sobota, 1 marca 2014

Z ostatniej chwili...

Akcja sprzątania świata w pełni. Na pierwszy rzut poszła kuchnia. Chyba nie ma już miejsca, do którego nie dotarłam ze ścierką i odkurzaczem. Kafelki lśnią, aż razi w oczy. Białe kropeczki po szorowaniu zębów na lustrze i wokół umywalki  to moi śmiertelni wrogowie, z którymi chwilowo wygrałam, ale satysfakcja ze zwycięskiej batalii nie potrwa długo. Najchętniej bym wprowadziła zakaz wstępu do łazienki ;-))
Szoruję, czyszczę, myję. Mam wrażenie, że razem z kompletem garnków w pudełku na tyłach głowy układają się myśli, ten podręczny zestaw puzzli, nie zawsze od jednego kompletu. Te kolorowe szkiełka, odpryski emalii, kawałki porcelanowej filiżanki i przezroczystej pleksy, z których próbuję posklejać życie, nadać mu formę i ułożyć według jakiegoś wzoru, który trzeba rozszyfrować każdym kolejnym dniem, kolejnym sprzątaniem, książką, muzyką, zachwytem, wierszem. Odłamki o ostrych brzegach, którymi mogłabym pokaleczyć palce, wyrzucam do kosza razem z biletem do kina, starą listą zakupów i foliową torebką po chlebie. Te jasne o owalnych kształtach omiatam z pajęczyn, zanurzam w wodzie z detergentem i osuszam jednorazowym ręcznikiem. Do mozaiki dokładam kolejny element. 
Otwieram okna i wpuszczam do domu Słońce. Razem z nim wpada ćwierkanie wróbla i zapach wilgotnej ziemi. Wsłuchuję się w  wiosnę, która zaczyna swój taniec w gałęziach drzew, w pąkach pierwszych kwiatów, w spojrzeniach ludzi. 
Na kilka zimowych miesięcy zapomniałam, że gigantyczne koło życia nadal się obraca, a my na karuzeli pór roku wirujemy razem z nim.  Maszyneria czasem skrzypi, czasem zwalnia, to znów przyspiesza...Nie zawsze siodełka są wygodna, a bilet tani, ale karuzela wciąż się obraca. 
W tle Trójka i Marek Niedźwiedzki z nowym dla mnie brzmieniem:





,,W obawie przed utratą kontroli
I uwięzienia przez ten świat
Marnowałem czas, marnowałem oddech
Myślę że zamyśliłem się na śmierć..."

czwartek, 2 stycznia 2014

Czort za kierownicą




Swoim tajemniczym powrotem z balkonowego balu Ina Leff przypomniała mi pewną śmieszną historyjkę. Razu pewnego, w czasach gdy jeszcze nie miałam prawa jazdy i dojeżdżałam do pracy wszelkimi dostępnymi środkami lokomocji publicznej, uciekł mi autobus. Następny był za godzinę, a ja się bardzo spieszyłam. Zdesperowana zaczęłam zatrzymywać "na stopa" samochody i niebawem zatrzymał się...tir. Obwieszony światełkami jak choinka, z malowniczymi frędzelkami wokół szyby. Z okna wychyla się uśmiechnięta męska twarz ledwie widoczna spod czarnych, długich włosów:
- Jadę do T., wsiadasz?
- Ja też do T., z nieba mi pan spadł, bo mi uciekł autobus.
- To się jeszcze okaże czy z nieba - mówi z diabolicznym uśmieszkiem, który biorę za dobrą monetę.
Wsiadłam. Jedziemy. Coraz szybciej jedziemy. Dyskretnie zerkam na kudłatego kierowcę. Ukradkiem oglądam szoferkę.  Cała pooklejana pamiątkowymi podstawkami pod piwo i etykietkami z trunków, do których moje słowiańskie podniebienie skrycie wzdycha. Po chwili kierowca sięga do schowka i wyjmuje z niego butelkę wódki. Pokazuje mi nalepkę:
- Widzisz? Tyle różnych rzeczy piłem, a i tak wolę polską czystą.
Po czym wybucha gromkim śmiechem, przykłada butelkę do ust i pociąga tęgi łyk. W trakcie jazdy, a jakże! W końcu żyjemy w kraju dziwnych metafor ;P 
Robi się surrealistycznie. Przyglądam się kierowcy uważniej, czy aby pod czupryną nie ukrywa rogów...
,,Aniołku Boży, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój..." - powtarzam w myślach i wyobraźnia zaczyna mi się rozkręcać. Już widzę tira w rowie, już widzę siebie z roztrzaskaną głową, bez rąk, bez nóg... Masakra.
A ten kudłaty czort świetnie się bawi, co rusz popija i próbuje mnie częstować.
Wreszcie dojechaliśmy. Wysiadam z uczuciem takiej ulgi, jakbym się wydostała z piekielnych czeluści. Kierowca był na tyle uprzejmy, że wyszedł zza kierownicy i pomógł mi wysiąść, bo trzeba Wam wiedzieć, że szoferka tira jest chyba ze trzy metry nad ziemią. Zamykając za mną drzwiczki rzucił:
- To była czysta mineralna - i znów wybuchnął tym swoim diabolicznym śmiechem, który słyszę do dziś. 

Zdjęcie

czwartek, 5 grudnia 2013

sobota, 23 listopada 2013

Cyrk


A więc idźmy dalej. Płyńmy jak chmury po niebie. Zszywajmy z fragmentów czasu kawałek dla siebie. Swój patchwork. Latający cyrk. Nic to, że czasem igła zamiast w tkaninę trafi w palec serdeczny. Nic, że mylimy ścieg i szew wychodzi nierówny, a później wszystko rozłazi się i trzeba szyć od nowa. Nie możemy być doskonali, bo wówczas bylibyśmy nieznośni. Nie umiałabym pokochać doskonałego człowieka.
Zaczynam przyjmować do wiadomości i akceptować fakt, że tak ma być i że tak jest dobrze. Nie ma jednolitości i linii prostej. Jest nieustanny zygzak, a w najlepszym razie falowanie. Ciągły przechył raz w jedną, a raz w drugą stronę. Nieustanne chybotanie. Niedosyt, głód i zachłanność, a zaraz później przesyt. Ludzie, zdarzenia, smaki, zapachy, muzyka, książki i drzewa. To wszystko chciałabym smakować powoli, niespiesznie, bez wpadania w gorączkę i prób bycia wszędzie, zobaczenia i przeczytania wszystkiego.
Tylko spokojnie, bo tylko spokój... :)
Ostatnio często podziwiam drzewa w ich najpiękniejszej, bezlistnej fazie. Drzewa pogrążone we śnie - śpiący rycerze. Dotykam ich zbroi, wącham zapach na palcach. Przypomniało mi się piękne zdanie z ,,Ocalonego języka" Canettiego: ,,To wtedy chyba zacząłem pokładać nadzieję w drzewach".