Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niegrzeczna Dziewczynka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niegrzeczna Dziewczynka. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 17 grudnia 2024

Zakaz

 


Łomot dobiegał z najbardziej mrocznej części piwnicy starej kamienicy, w której mieszkała Emma. Schodząc po schodach wahała się nad każdym krokiem, bo piwnice były wyjątkowo głębokie, ale ta okropna, niesforna Dziewczynka dobijała się z taką energią, że Emma obawiała się o szybę w starych drzwiach. Skąd później wytrzasnąć szklarza, skąd drzwi, które nie będą raziły nowością przy zabytkowych murach? A ponadto z tą kamienicą sprawa nie była taka prosta, gdyż kiedyś jej piwnice były częścią podziemia, które rozciągało się pod całym miastem i z opowieści rodzinnych wiedziała, że są to nie tylko piwnice, co ciemne i głębokie lochy wykute w wapieniu, które kiedyś służyły za więzienie. W odległych czasach większość szanujących się miast miała swoje drogi ewakuacyjne, które mieszkańcom ratowały życie w razie tatarskich najazdów. Wystarczyło wejść we właściwe drzwi, aby siecią kanałów i tuneli wydostać się w bardzo odległym, bezpiecznym miejscu. Ze zmurszałych map, znalezionych swego czasu w starym kufrze na strychu, Emma wywnioskowała, że wchodząc do piwnicy i kierując się zapiskami na mapie, po kilku godzinach drogi mogłaby się znaleźć w jakimś lesie! Oczywiście tunel mógł być już dawno zasypany, więc nie traktowała tego zbyt poważnie, jednak te przepastne podziemia nadal budziły grozę, gdyż jak dotąd władze miasta nie miały dość funduszy na badania archeologiczne w jej dzielnicy i tak naprawdę nadal nie wiadomo, co w nich jest. Może szkielety skazańców, może wysuszone truchła uciekinierów? Jakie mroczne sekrety dawnych mieszkańców miasta mogły tam murszeć i czekać na swoje pięć minut? Po wielu latach rewitalizacji i zaangażowaniu potężnych środków finansowych oddano dla zwiedzających jedynie najstarszą część podziemia, która była pod pod rynkiem, zaś jej stara kamienica znajdowała się w zapomnianej, ciasnej uliczce, daleko od centrum.

- Co za utrapienie z tą Dziewczynką! Czy ona mi nigdy nie da spokoju? - mruczała do siebie Emma pokonując powoli stopień za stopniem. Co chwilę zatrzymywała się i nasłuchiwała w nadziei, że łomot i wołanie ucichnie, a wówczas mogłaby zawrócić z drogi, wyjść na światło i jak co dzień udawać, że wystarcza jej codzienność. Jednak wołanie cichło tylko wtedy, gdy ona szła, a gdy tylko się zatrzymała – przybierało na sile. A więc szła, stopień po stopniu schodziła w chłodną, zasnutą pajęczynami czeluść starej kamienicy… szła naprzeciw niecierpliwemu wołaniu, które niosło niewiadomą… Wreszcie schody się skończyły. Emma wyciągnęła dłoń w stronę, gdzie powinien się znajdować kontakt, żeby zaświecić światło. Znalazła duży obrotowy włącznik, taki sam jak kiedyś widziała w jakimś muzeum techniki, obróciła niewielki uchwyt i nagle poczuła na twarzy pęd powietrza oraz muśnięcia drobnych skrzydełek i pazurków. Zawtórowały temu wampiryczne piski nietoperzy lub innych stworzeń, które spłoszone światłem poderwały się do lotu, krzycząc upiornie i złowrogo. Rozdygotana Emma oparła się o zimną kamienną ścianę i tylko to uratowało ją przed upadkiem. Serce, ten niespokojny puls życia, znów zaczęło łomotać po chwilowym uspokojeniu. Ostatnio dokuczał jej ból w klatce piersiowej, co kardiolog skwitował beznamiętnym ,,nic pani nie jest”. Tym lepiej, pomyślała, tylko skąd ten ból?  Zamknęła oczy, uspokoiła oddech i ruszyła dalej, skupiając się na tym, żeby od razu dotrzeć we właściwe miejsce, czyli tam, gdzie hałasowała Dziewczynka. Tak, to była ona, Niegrzeczna Dziewczynka we własnej osobie. Stała przy szybie i zaglądała do ciemnego wnętrza piwnicy. Co prawda starsza, niż ją Emma zapamiętała, ale nie od dziś wiadomo, że bohaterowie literaccy nie przestają żyć, gdy się ich porzuca. Udają się do rekwizytorni, jak kostiumy po przedstawieniu, gdzie mogą wieść swój pozorowany papierowy żywot według sobie tylko znanych scenariuszy. W ich żyłach leniwie krąży atrament lub tusz, dając im pozory istnienia. W rekwizytorni mogą przez całą wieczność antycypować swoje przygody, opowiadać przeżyte historie i mieć nadzieję na Ciągi Dalsze, następne tomy, ekranizacje czy nawet zapożyczenia…Bowiem bohaterów literackich skazanych na nędzny żywot w Rekwizytorni zadowoli dosłownie wszystko. Wszyscy oni są niczym innym jak kolejnymi rolami Autora. Wszyscy łakną jego uwagi, jak ktoś umierający z braku wody na pustyni.

Emma szybko musiała się otrząsnąć z fali refleksji, gdyż Dziewczynka na jej widok zaczęła kopać w drzwi ze zdwojoną siłą:

- Wypuść mnie wreszcie! Ileż można czekać na Ciąg Dalszy! Przez ciebie musiałam złamać Zakaz!

No tak... Zakaz! Emma zrobiła się czujna. Istniało bowiem odwieczne surowe prawo, które zezwalało bohaterowi wyjść na światło dzienne tylko wówczas, gdy został on imiennie wywołany przez Autora na kartach jego książki. Wówczas z tego nieskończonego rezerwuaru bytów możliwych, z tej chaotycznej menażerii domysłów i przeczuć, przy użyciu magii słów, zaklęć, modlitw do Boga Literatury i dużej ilości kawy, miała prawo wyjść z Rekwizytorni i pokazać się światu konkretna postać. Tymczasem ta smarkula twierdzi, że samowolnie złamała Zakaz!


Cdn...


poniedziałek, 9 grudnia 2024

Dziwny odgłos


Tego dnia Emma snuła się po domu bez pomysłu, co ze sobą zrobić. Od jakiegoś czasu wytrwale walczyła o to, żeby wreszcie osiągnąć spokój. Budowała go poprzez codzienną rutynę, długie spacery z psem, przesiadywanie przy oknie z widokiem na drzewa i znaczne ograniczenie kontaktów z ludźmi, bo nic tak skutecznie nie potrafiło zachwiać jej psychiką, jak właśnie ludzie. Dlatego zrezygnowała z bywania na portalach społecznościowych i znacznie skróciła listę kontaktów w telefonie, zachowując tylko te, na których jej naprawdę zależało. Ku zdziwieniu znajomych, jej aktywność towarzyska drastycznie zmalała. Chciała osiągnąć wewnętrzną harmonię, utraconą w roku Trzeciej Katastrofy, kiedy to przez jej życie przemknęli czterej jeźdźcy Apokalipsy, a ich ciężkie stalowe kopyta głucho zadudniły zamykającymi się wiekami trzech trumien, raz na zawsze odcinając ją od trzech ludzkich istnień, z którymi łączyły ją więzy krwi. Potrzebowała spokoju jak roślina wody. Ale gdy już zbudowała bezpieczny kokon z książek, wieczornych seansów, muzyki, ćwierkania wróbli i ciszy, do jej świata zaczął się zakradać nieokreślony niepokój. Czasem przybierał niewyraźny kształt mgły nad leśną dróżką, czasem dźwięczał krakaniem kruka podczas spaceru albo wyciem wilka we śnie. Coś zaczynało skrzypieć, chwiać się i niezauważalnie przesuwać w tej misternej i kruchej konstrukcji, jaką zbudowała, aby chronić swoją wrażliwość i poranione serce. Od jakiegoś czasu miała dziwne sny, które ją wybijały z błogosławieństwa codzienności, aczkolwiek nieco nudnej, to jednak dającej złudzenie stabilności świata i trwałości życia. Rok Trzeciej Katastrofy zrobił w jej sercu potężną wyrwę, której nie sposób było załatać nową parą sandałków, paplaniem z przyjaciółkami czy porcją lodów śmietankowych z bitą śmietaną. Rok Trzeciej Katastrofy był czasem sztormów, które mocno rozchwiały żaglowcem jej istnienia, dlatego instynktownie trzymała się spokojnych wód.

To był ten dzień, gdy zaparzyła herbatę imbirową i powodowana dziwnym impulsem podeszła do lustra w łazience. To, co tam zobaczyła, nie napawało optymizmem: blada twarz bez makijażu ( bo po co), nowa zmarszczka między brwiami, ciągle te same utrapione piegi, oczy bez wyrazu. No i te włosy... nijakie, bez życia i bez koloru, niczym źle wykonana czarno – biała kopia jej samej.

- Moje włosy potrzebują słońca – pomyślała na głos, bo rzeczywiście dopiero w świetle słońca jej włosy nabierały blasku i z brudno brązowych robiły się bursztynowe. Emma odkręciła kran, przyłożyła mokre dłonie do policzków, później jeszcze raz nabrała w dłonie wody, przeciągnęła nimi po włosach, mocząc je i nadal bezmyślnie tkwiła przed lustrem, zapomniawszy o stygnącej herbacie. Wtem z marazmu wyrwał ją dźwięk tłuczonego szkła, na który podskoczyła, odczuwając nieprzyjemne szarpnięcie w okolicy serca. Co to było?! Skąd ten dziwny hałas? Wydawał się dość odległy i stłumiony, ale na tyle wyraźny, że ją przestraszył i spowodował mocne bicie serca, które nie zwiastowało niczego dobrego… Stała chwilę nastawiając uszu, a później ostrożnie wychyliła głowę z łazienki i rozejrzała się przestraszona. Usłyszała niewyraźny, mocno podenerwowany i znajomy dziewczęcy głos, który krzyczał:

- Stoisz tam i stoisz! Wypuść mnie wreszcie z tej cholernej klatki!

No nie! Niegrzeczna Dziewczynka?! To znów ona?! Skąd się tu wzięła?! Jakim cudem się tu znalazła? Przecież Emma już dawno zamknęła ten rozdział i w myślach, na pożegnanie jej przygód, napisała słowo ,,KONIEC”. Przecież to niesforne stworzenie jest tylko i wyłącznie wytworem jej fantazji, więc powinno być posłuszne i siedzieć cicho tam, gdzie jej miejsce: w pliku komputerowym i na blogu! Jak to możliwe, że postać literacka, wyssana z palca, wydłubana z pępka i utkana z papierosowego dymu i słów, nagle wraca, nie respektując decyzji Autorki? Próbując okiełznać narastający w głowie chaos i gniew, Emma czym prędzej skierowała się w stronę drzwi do piwnicy, bo to stamtąd dochodził hałas.


Cdn...  

piątek, 11 lipca 2014

Niegrzeczna Dziewczynka i kobieta - klaun




Było lato. Powietrze pęczniało od obietnic, a jaskółki wykrawały z płachty nieba chińskie znaki  yin i yang. Ziemia oddychała niebem, a Niegrzeczna Dziewczynka podczas długich rowerowych wycieczek oddychała zielenią. Niecierpliwie wyczekiwała, aż dojrzeją jabłuszka o niewysłowionej słodyczy, które miały jej zastąpić smak i zapach ukochanych truskawek.
Pewnego razu o świcie jakaś nieznana siła podniosła jej powieki. Umysł Dziewczynki był nadal owinięty ciepłą mgłą snu, jednak docierające do niego światło sprawiło, że zaczął leniwie reagować na bodźce i niechętnie rejestrować na taśmie pamięci to, co właśnie się działo z resztą jej ciała. Coś poderwało ją z łóżka i postawiło na równe nogi. ,,Zaraz, zaraz...przecież ja jeszcze śpię...co się dzieje? Śpię na stojąco?” - myślała bezładnie, usiłując rozeznać się w sytuacji.  Wówczas usłyszała brawa, które na dobre ją obudziły. Rozejrzała się zdziwiona i stwierdziła, że oto stoi na scenie w oślepiającym blasku reflektorów, a przed nią znajduje się widownia wypełniona po brzegi. Usłyszała zachęcający okrzyk:
-No dalej! Tańcz Dziewczynko! Dziewczynko! Pokaż nam, co potrafisz!  
Cofnęła się przestraszona i chciała uciec ze sceny, bo przecież niewiele potrafi, jednak usłyszała muzykę, której urok zatrzymał ją w miejscu. Ta sama nieznana siła, która wyciągnęła ją spod kołdry, teraz wprawiła jej ciało w ruch. Dziewczynka płynęła w tańcu, ruchami dłoni i bioder opowiadała miłosną historię, zaczęła nawet wykonywać skomplikowane figury i czuła na sobie zachwycone spojrzenia wielu, wielu par oczu.  Ach, jak przyjemnie było czuć muzykę, wypełniającą jej ciało! Przecież od dzieciństwa marzyła o tym, żeby zostać tancerką. Wreszcie spełnia się jej wielkie marzenie. Po tańcu dostała gromkie brawa, które zabrzmiały w jej uszach niczym dźwięki niebiańskiej harfy. A wszystko to udało jej się zrobić bez zmęczenia, bez wysiłku, gdyż jej ciałem poruszała nieznana siła, którą Dziewczynka  w myślach błogosławiła. Poczuła się wreszcie ważna, zauważona i doceniona. Po występie ta sama nieznana siła sprawiła, że Dziewczynka uśmiechała się do wszystkich i wszystkiemu przytakiwała. Ciągle kiwała głową na znak zgody, mówiąc: tak, tak, tak… Jednak po jakimś czasie od uśmiechu zaczęły ją boleć policzki, a ktoś z widowni wskoczył na scenę, chwycił mikrofon i zaczął cynicznie drwić z rzeczy dobrych, mądrych i pięknych, w których Dziewczynka pokładała całą swoją dziecięcą ufność i nadzieję. Zaczął wyśmiewać słabszych i tych wszystkich, którzy nie mają dość odwagi, aby umieć się obronić przed szyderstwem. Dziewczynka, która czekała na następny występ w garderobie, chciała pokręcić głową na znak protestu, zawołać: ,,Nie, nie, nie!” Jednak z przerażeniem stwierdziła, że ta dziwna, nieznana siła, która postawiła ją na scenie,  zmusza ją teraz do wykonywania ruchu tak, tak, tak…
Pokonując opór, Dziewczynka zbliżyła się do znajdującego się w garderobie dużego lustra, uważnie przyjrzała się sobie i  dostrzegła setki ledwie widocznych nitek i sznureczków poprzyczepianych do powierzchni jej ciała, a z tyłu nad sobą twarz kobiety pokrytą grubą warstwą białego pudru. Kobieta miała wetkniętą na nos czerwoną piłeczkę - nieodzowny atrybut każdego klauna. Dziewczynka zrozumiała, że to kobieta - klaun  pociąga za wszystkie sznureczki i za ich pomocą próbuje ją zmusić do potakiwania. To kobieta - klaun postawiła ją na scenie, a brawa i poczucie bycia zauważoną mają zagłuszyć jej wewnętrzny głos, który ma do powiedzenia coś innego niż wiecznie potakująca głowa. Dziewczynka zdała sobie sprawę z tego, że lada chwila całkiem straci umiejętność mówienia nie, nie, nie i kręcenia głową na znak protestu. I wówczas wpadła w wielką złość. A złość dodała jej siły.
- Nie! Nie zgadzam się na traktowanie mnie jak marionetki! - krzyknęła odwracając się gwałtownie do stojącej za nią kobiety z piłeczką klauna na nosie.
W odpowiedzi usłyszała śmiech, co rozzłościło ją jeszcze bardziej. Poczuła się jeszcze silniejsza i wykorzystując jedną z niezwykłych umiejętności kobiet Klanu Papierowych Kulek, zaczęła wirować niczym wrzeciono. W ten sposób zerwała wszystkie oplatające jej ciało sznureczki. Wreszcie poczuła, że przyszła do Siebie. Później podeszła do mikrofonu i powiedziała głośno i wyraźnie:
- Nie. Nie zgadzam się!
Nie było braw. Była cisza.
Była sobą, co jest równie oczywiste jak oddychanie. To potrafiła najlepiej, ale za oddychanie nie dostaje się braw.



Grafika: Hypnozis

poniedziałek, 9 grudnia 2013

Miś ( cz. 3)







Przypomniała sobie dziecięce różowe paluszki obejmujące maskotkę i przyciskające ją z całych sił do policzka. Biedny Miś. Do tej pory tkwił w jakiejś starej skrzyni pod piaskiem i czekał, aż sobie o nim przypomni. To wtedy pojawił się błędny Przekaz. W Dzieciństwie była dziura, odbierająca jej światu powietrze i sprawiająca, że stawał się płaski jak przekłuty balonik.Teraz ma niepowtarzalną szansę to naprawić... Musi przyszyć Misiowi drugi nos, załata to, co wówczas zostało rozprute.
Wzięła pluszaka i pobiegła z powrotem w stronę Pchlego Targu. Teraz już naprawdę musi się spieszyć, bo zaraz zacznie świtać. Najważniejsze, żeby zdążyła na czas wrócić do swojego życia, bo inaczej na zawsze zostanie w Wewnętrznym Mieście i będzie opłakiwała pokaleczone Dzieciństwo. Dzieciństwo, któremu urwano nos. Tymczasem miejsce w jej dorosłym życiu zajmie Kopia Zapasowa. 
Wbiegła między kramy i zaczęła wołać, że potrzebny jej  czerwony guzik, igła i nici. Nie musiała długo czekać. Natychmiast podbiegł jeden ze sprzedawców i wręczył żądane przedmioty. Usiadła na ziemi w pośpiechu nawlekając nitkę. Zaczęła przyszywać guzik w miejscu, gdzie Miś powinien mieć nos. Ukłuła się kilka razy w palec, ale udało jej się skończyć. Przytuliła Misia z całych sił do policzka. Ale dość tych czułości, natychmiast musi wracać. Tam czeka na nią Dorosłość, przed którą nie potrafi uciec. Nie potrafi i nie chce. Dorosłość była bezlitosną i wymagającą nauczycielką, a narzekanie na paluszek i główkę nie pomogą.
Biegnąc wciąż pod górę najkrótszą drogą dotarła do Murów Obronnych.  Usłyszała za plecami echo Zaśpiewu Herolda Autsajdera, ekstatyczne dźwięki fujarek i bębnów. Nieopatrznie obejrzała się za siebie. U jej stóp na rozległym obszarze znajdowało się Wewnętrzne Miasto. Słyszała z oddali nawoływania sprzedawców muszli, tamburyn Cyganki i rozmowy tłumu postaci, które tam znalazły dla siebie pierwszą i ostatnią przystań. Objęła miłosnym spojrzeniem labirynt ciasnych uliczek, chłód zatopionych w zadumie alej i mokre drzewa parków. To była chwila całkowitego zespolenia Materii i Ducha. Wrażenie Harmonii, Przenikania i Jedności było tak intensywne, że zapragnęła tu zostać na zawsze. Tutaj, tylko tutaj jest tak naprawdę sobą i u siebie. Zamknęła oczy i pozwoliła sobie na krótki trans, dzięki któremu atmosfera Miasta i zapach Błękitnego Płomienia przetrwają w niej jeszcze jakiś czas. Zaraz później pobiegła. Szybko przekręciła klucz i przeszła przez Bramę. Wróciła do domu, wsunęła się pod kołdrę. Szeleszcząc zaczęła rozwijać ręce i nogi, aby czym prędzej wypełnić własną treścią Kopię Zapasową, która zamiast niej została w łóżku obok Tego Który Jest. Po chwili Kopia Zapasowa i ona zespoliły się w jedno. Leżąc Dziewczynka uspokoiła oddech, przysunęła się do ciepłych pleców Tego Który Jest i powoli zapadała w sen. Musi się choć trochę zdrzemnąć. Jutro trzeba iść do pracy. Kiedy już była na granicy jawy i snu zadzwonił budzik. Po chwili usłyszała słowa:
- Całą noc chrapałaś! Jak robotnik po ośmiu godzinach machania łopatą – powiedział Ten który Jest.
- To nie ja! To…To…- ugryzła się w język. Nie może mu przecież powiedzieć, że ma Kopię Zapasową. 
- A swoją drogą to dlaczego sobie wzięłaś tego gościa do łóżka? - zapytał.
- O kim ty mówisz ?! – patrzyła na niego rozglądając się.
- O nim – pokazał żółtego, mocno sfatygowanego Misia. – Słuchaj stary, jeśli nie będziesz podglądał, to możesz tu zostać - dodał po chwili, zwracając się do Misia.
Niegrzeczna Dziewczynka wyskoczyła z łóżka i pół przytomna z niewyspania poczłapała do kuchni zaparzyć kawę. Nie ma to jak Ciągi Bliższe. One zawsze przerzucają pomosty między tym co jest w Wewnętrznym Miastem a światem na zewnątrz.
,,Przez całą noc uganiałam się za...za...powietrzem! A tymczasem wystarczyło przyszyć Misiowi guzik." - pomyślała trochę zła na siebie i ziewnęła.   
Podniosła żaluzje i odruchowo wyjrzała przez okno. Na parapecie siedział wróbel, a daleko na końcu uliczki zobaczyła sylwetkę bezdomnego lwa, który od kilku miesięcy kręcił się w tej okolicy. A więc świat odzyskał wszystkie wymiary, skoro lew znajdował się dalej niż wróbel na parapecie! Świat jest znów czerwonym balonikiem unoszącym się w powietrzu. Nie jest już płaski! Jak dobrze! Znów będzie przed nią uciekał kolorowy i lekki,  a ona pobiegnie za nim i będzie podskakiwała chcąc złapać za sznurek.
To jednak musiała być jakaś dziwna choroba oczu.  
Oczu lub serca. Może w niektórych bajkach są szczęśliwe zakończenia? 
Chodząc po mieszkaniu, zbierała z podłogi myśli, resztki snu i wpychała je do torebki H&M. Spieszyła się. Czekała na nią Dorosłość. Na to spotkanie nie może się spóźnić. Zajęta krzątaniną nie mogła widzieć, że Miś wodzi za nią szklanym wzrokiem Herolda Autsajdera...




Grafika


niedziela, 8 grudnia 2013

O Wewnętrznym Mieście i lusterku ( cz. 2)



Przy okazji zauważyła, że Mury Obronne były bardzo zniszczone. Przypomniała sobie Scarlett O’Harę, która ją nauczyła prostej mantry: ,,Pomyślę o tym…jutro.” Tak. Jutro. Byle nie teraz. Nie dziś. Jutro jest często najlepszym terminem. Pomyśli o Murach Obronnych jutro. Dziś musi odnaleźć  Wentyl. Nie sposób żyć w płaskim świecie. Poszła przed siebie. Dość szybko udało jej się dotrzeć na Pchli Targ.
Był to wielki plac, na którym jak okiem sięgnąć handlarze porozkładali  prowizoryczne kramy i budki. Stoiska z jakimś żelastwem, z owocami, sterty ubrań, kwiaty, klatki ze zwierzętami nieznanych gatunków, książki, suszone kwiaty, słodycze, meble, obrazy i wszelkie inne rupiecie… O przeznaczeniu wielu tych rzeczy nie miała pojęcia. Było tu wszystko, cokolwiek można sobie wyobrazić, a nawet to, czego nie można. Przechadzała się wśród tej menażerii i rozglądała za jakąś skrzynią. To ona wessała powietrze – tak przynajmniej zapamiętała z Zaśpiewu Autsajdera.
- Dziewczynko! Dziewczynko! – usłyszała wołanie.
Obejrzała się i zobaczyła Cygankę, która koniecznie chciała ją zaciągnąć do swojego kramu. Niechętnie pozwoliła się prowadzić. Cyganka wyjęła spośród sterty przedmiotów płaskie zawiniątko. W pierwszej chwili pomyślała, że to jakaś książka. Jednak kiedy Cyganka je odwinęła, okazało się, że to jest stare lusterko wyjątkowo pięknej roboty. Podekscytowana Dziewczynka chwyciła do rąk cacko. Zawsze chciała takie mieć. Obejrzała je, przejrzała się i zaniemówiła. To, co tam zobaczyła zaparło jej w piersiach dech. Wstrzymała oddech i pochłaniała wzrokiem własne odbicie. Wpadła w lekką konsternację. Jak to możliwe?? Ta piękna twarz należy do niej?? Dotknęła dłonią policzka, ust... Odgarnęła włosy z czoła. Tak, to na pewno jej twarz, ale znacznie piękniejsza od tej, którą zapamiętała jako własną. Jak to możliwe?? Tymczasem Cyganka stała obok i przyglądała się scenie z dziwnym uśmiechem.
- To nie jest zwykłe lusterko. Jeśli je będziesz miała, nie tylko ty będziesz widziała to, co teraz. Każdy kto będzie na ciebie patrzył zobaczy to samo.
- Chcesz powiedzieć, że posiadanie lusterka sprawi, że wszystkim będę się wydawała piękna?? – zapytała z niedowierzaniem Niegrzeczna.
- Tak – pokiwała głową Cyganka – właściwie to lusterko już jest twoje. Wszystko co jest w Wewnętrznym Mieście należy przecież do ciebie, ale…
- Ale…? Ale muszę za nie zapłacić, prawda?
Tego już się zdążyła nauczyć. Nie ma nic za darmo. Nawet tu. Zwłaszcza tu.
- Ile kosztuje? – zapytała gotowa się targować.
- Niewiele – uśmiechnęła się Cyganka - Ceną jest to, że nie będziesz mogła oderwać od siebie oczu. Stracisz zdolność widzenia innych ludzi. Będziesz na nich patrzyła, ale niczego nie będziesz widziała oprócz własnego odbicia w ich oczach. Doskonale pięknego odbicia!

Dziewczynka zamyśliła się głęboko. Czuła, że coraz trudniej zebrać jej myśli i oderwać wzrok od lusterka. Zaczynało mieć nad nią władzę. Pomyślała, że to musi być wspaniałe uczucie, być doskonale piękną. I obserwować zachwyt w czyichś oczach... Ale…Ale przecież ona tak naprawdę nie jest piękna! Jest zwyczajna. A więc inni będą widzieć nie ją, Niegrzeczną Dziewczynkę, tylko jakąś obcą ,,doskonałą piękność”. Jednak pokusa była wielka. Zwróciła się o pomoc do Intuicji, przywołała postać Starej Kobiety – jedynej Dającej Ciepło i poprosiła o radę. Wreszcie przypomniała sobie Tego Który Jest. Kochał jej niedoskonały wizerunek. Nie potrzebował kobiety z lusterka. Ale może gdyby była piękniejsza, kochałby ją bardziej? Jednak to, że nie wymagał od niej doskonałości miało dla niej wielkie znaczenie. Kochał ją nawet w szpitalu. Zwłaszcza wtedy.. A szpital to takie miejsce, które nie daje szansy na makijaż. Wyglądała wtedy brzydko, ale to mu nie przeszkadzało.
- Zabierz to – wyciągnęła w kierunku Cyganki dłoń z lusterkiem – Nie chcę go.
Odwróciła się z zamiarem pójścia dalej.
- Czy ono ma jakąś nazwę? – zapytała na odchodnym, rzucając raz jeszcze tęskne spojrzenie na drogocenny przedmiot.

- Tak: Próżność. 
Poszła dalej między kolejnymi stoiskami. Błądziła dłuższy czas i wypytywała sprzedawców o skrzynię lub Wentyl, ale bez skutku.  Plac się skończył. Dotarła do plaży. Zaczęła iść grzęznąc w ciepłym piasku. Od czasu do czasu schylała się, żeby podnieść jakiś bursztyn, który za każdym razem okazywał się zwykłym szkiełkiem.Tymczasem zerwał się  silny wiatr. Przyniósł zapach wody i glonów. Morze ogromniało, puchło i napierało na ląd kolejnymi jęzorami coraz wyższych fal, które zalewając centymetr po centymetrze plażę, cofały się na powrót do morskiego interioru. Jednocześnie wiało coraz mocniej. Podmuch zbierał wierzchnią warstwę wody, która wirowała z ogromną prędkością i tworzyła gigantyczny lej. W środku niego stała Dziewczynka. Czuła na twarzy, ramionach i nogach uderzenia pojedynczych kropel. Po chwili nagle wszystko ucichło. Trąba powietrzna zmieniła się w przyjemną bryzę, a wzburzona woda z chlupotem kołysała się u jej stóp. Zapanował spokój. Rozejrzała się, żeby sprawdzić, ile jeszcze suchego lądu zostało dokoła niej i zauważyła nieopodal skrzynię. Tak! To w niej musi być Wentyl. A więc wyprawa nie była daremna.
To musi być skrzynia, która wessała powietrze! Skrzynia z Zaśpiewu Autsajdera. Czy można ją otworzyć? Jeśli jest w niej powietrze i ona je wypuści, to co się stanie? A może jest w niej po prostu nieuszkodzony Wentyl, który musi ze sobą zabrać wracając tam, skąd przyszła? Później znaleźć miejsce, gdzie Wentyl powinien być umieszczony i napompować Świat od nowa? Ostrożnie uchyliła wieko, ale ze środka nie wydostawał się żaden podmuch. Otwarła do końca. Skrzynia była wypełniona piaskiem.
Tylko piasek?? No nie! Może Staruszka Den przekazując jej Zaśpiew Herolda Autsajdera coś pokręciła? W sumie dość sporo nalewki wtedy wypiły, a  badyl też mógł zrobić swoje.  Usiadła na brzegu skrzyni i zamyśliła się. Zdezorientowana zaczęła przesypywać piasek w dłoniach i raptem poczuła pod palcami jakiś miękki przedmiot. Był to żółty, mocno przybrudzony miś. Odrzuciła go ze złością na bok i nerwowo rozgarniała piasek dalej. Powinien tu być Wentyl! Jednak oprócz piasku i kilku pokruszonych muszelek nie było w niej nic. Usiadła zrezygnowana.
Mimochodem skierowała wzrok na misia. Zaraz, zaraz…jakoś znajomo wygląda…Ależ tak! To przecież jej ukochany miś, którym bawiła się w dzieciństwie. Była z niego taka dumna! Starsza siostra z zazdrości oderwała mu nos i próbowała to samo zrobić z oczkami, ale były zbyt mocno przytwierdzone, więc ocalały. W końcu  siostra schowała Misia na kilka dni, a Dziewczynka płakała po tej strasznej stracie. Na szczęście Stara Kobieta – jedyna Dająca Ciepło domyśliła się wszystkiego i znalazła go. Jednak to już nie był ten sam Miś. To był  miś bez nosa. Był już misiem wybrakowanym. Niekompletnym misiem. Przestał być dla niej ważny. Przestał Znaczyć. Nie chciała go. A teraz znów ma go w rękach. Co z nim zrobić? Wyrzucić jak wówczas, gdy była całkiem mała i rozżalona? ( cdn)


Grafika: Anapt

piątek, 6 grudnia 2013

Niegrzeczna Dziewczynka i przebity balonik (cz.1)




Niegrzeczna Dziewczynka pewnego dnia zobaczyła, że wszystko jest płaskie. Co to mogło znaczyć? W pierwszej chwili przypisała to jakiejś nieznanej chorobie oczu. Nie pomogło kilkakrotne przecieranie powiek. Przyszło jej do głowy, że to może być błąd w Systemie. Czyżby nowa odmiana wirusa? Wszystko płaskie! A gdzie podziała się  głębia i wielowymiarowość Świata? To, co widziała, przypominało obrazki w kiepskim komiksie. Jednak rysownik nie posiadał podstawowych umiejętności, gdyż nie było tam żadnej perspektywy. Była jedna wielka płaskość. W dodatku pozioma.  Drzewa, zamiast wesoło wyskakiwać w górę, leżały na ziemi. Domy też. Na pewno mieszkali w nich płaskoidalni ludzie, bo dla innych nie było innych wymiarów. Wszystko było jednowymiarowe. Płaskie. 
Może przejechał tędy jakiś monstrualny walec i zrównał wszystko z ziemią? Świat wyglądał jak przebity balonik. Był kawałkiem oklapniętej gumy. Gdzie podziało się powietrze, dzięki któremu balonik unosił się w przestworzach i zachwycał? Sięgnęła do pudełka na tyłach głowy. Przechowywała tam strzępki dawno zasłyszanych rozmów i całe sterty dziwnych rzeczy, które służyły głównie do robienia bałaganu. Nigdy nie przywiązywała do nich wielkiej wagi, jednak w krytycznych momentach pudło czasem ratowało z opresji. Nie pomyliła się. Przeglądając jego zawartość znalazła jedną z opowieści Klanu Papierowych Kulek o Wentylu. Często na Zgromadzeniach Klanu słyszała wzmianki na jego temat, jednak zawsze było coś, co mocniej przyciągało jej wyobraźnię i nigdy nie zapytała o Wentyl tych, które Wiedzą Więcej. A teraz stanęła przed faktem dokonanym. 

- Wszystko jest płaskie! – Zawołała stając na progu domu Staruszki Den - Świat jest  kawałkiem oklapniętej gumy. Zamiast unosić się w przestrzeni i zachwycać jak czerwony balonik na wietrze.
Den pokiwała ze zrozumieniem głową, bez słowa poszła do spiżarni i przyniosła nalewkę spirytusową. Zapaliły badyl  i już  po chwili zapach zioła unosił się nad ich głowami. Przymykając oczy sączyły płyn. Dłuższą chwilę raz jedna, raz druga wciągały dym z jednego badyla poświadczając tym samym wspólnotę Krwi i Papieru.
- Znów muszę skorzystać z twojej wiedzy, Den – powiedziała Dziewczynka.
Staruszka najwyraźniej poczuła się mile połechtana. Skinęła głową z aprobatą. Zaraz później zaczęła się kołysać rytmicznie. Dziewczynka wiedziała, że palenie badyla wprowadza Staruszkę w trans, podczas którego miewała wizje. Skupiła całą uwagę i już po chwili usłyszała tajemniczą pieśń, nuconą lekko zachrypniętym głosem:

rozniecam błękitny płomień
u bram Wewnętrznego Miasta
bębnem wybijam rytm kroków
tej która nadchodzi

ekstatyczne dźwięki fujarek
będą twoim orszakiem
dymy już tkają gobelin
pod twoje stopy
która nadchodzisz

rusztowanie z kości
mieszkanie z kości
odrzuć za siebie

wymknij Się 
wymknij
niczym wąż skórę
zdejmij Kopię Zapasową

stara skrzynia
wessała powietrze
wymknij Się
wymknij
do Wewnętrznego Miasta


Rozpoznała w tych słowach Zaśpiew Herolda Autsajdera. Niewiele konkretnego się dowiedziała, ale jedno było pewne: znów musi Się Wymknąć.
Od Staruszki wróciła do domu nad ranem. Cicho przekręciła klucz i weszła. Ten Który Jest spał spokojnie. Przez chwilę wsłuchiwała się w jego oddech. Była zadowolona z takiego obrotu sprawy, bo dzięki temu, że spał, miała ułatwione zadanie. Wymknięcie Się było zawsze pewnym ryzykiem. Nikt, absolutnie nikt oprócz niej nie miał dostępu do Wewnętrznego Miasta. To był jej interior. Miejsce zastrzeżone tylko dla niej. To jedno jedyne. Nikt o nim nie mógł wiedzieć. Nawet Ten Który Jest. Dlatego widząc go śpiącego, poczuła ulgę. Poszła pod prysznic, a później wśliznęła się pod kołdrę. Męskie ramię objęło ją w talii i ponownie zastygło we śnie. Nie obudził się. To dobrze. Czekała na to co zawsze. Aż poczuje się śliska, gibka i wilgotna, jakby pokryta łuską węża. Aż poczuje pragnienie, by zobaczyć Wewnętrzne Miasto - swoją odwrotną stronę. Przypomniała sobie  Zaśpiew Herolda Autsajdera. Jego słowa miały nad nią władzę, której zwykle nie potrafiła się oprzeć. Tylko on mógł słowami robić z nią, co tylko chciał. Zaczęła zwijać kończyny w ruloniki, kulić się, maleć i zapadać w głąb siebie samej. Kopia Zapasowa spokojnie zasypiała czując obok ciepłe ciało Tego Który Jest, a ona tymczasem była już u bram Miasta. Jak zwykle w tych momentach zrobiło jej się żal tego Ciepła, które weźmie zamiast niej Kopia Zapasowa. To była cena za pobyt w Wewnętrznym Mieście. Tyle kosztował bilet. 
Zbliżając się do Miasta widziała niebieskawą łunę nad Murem Obronnym. Herold Autsajder spodziewał się jej nadejścia i rozpalił błękitny płomień. Ekstatyczne dźwięki fujarek rozkołysały jej biodra i myśli. Wsunęła palce do szczeliny w murze i wyjęła klucz. Choć po każdym pobycie zostawiała go w innym miejscu, to i tak bezbłędnie potrafiła go zlokalizować. Dotknęła dobrze znanego grawerunku główki. Wsunęła do zamka, przekręciła i weszła. Cdn.



Grafika: Ch. Schloe


wtorek, 26 listopada 2013

Oddaj mi Się!


To było w czerwcu, kiedy usta kobiet robią się soczyście czerwone, a ich biodra kołysze ciepły wiatr - tan sam, który rozsiewa ziarenka pragnień w męskich umysłach i ciałach.
Niegrzeczna Dziewczynka jedząc jabłko poszła nad rzekę. A na brzegu siedział On. Patrzył w wodę i w tym zapatrzeniu był piękny. Gdy stanęła tuż obok, podniósł wzrok i spojrzał jej w oczy. Zanurkował w nich jak w dwóch jeziorach i nie chciał się wynurzać. Zresztą Dziewczynka i tak zamknęła oczy, zatrzasnęła powieki, odcinając mu powrotną drogę. Został. Pomalował jej świat nie tylko na żółto i na niebiesko. Zamalował wszystko, używając nawet takich kolorów, o których nie miała pojęcia, że istnieją.
Usłyszała muzykę i zdała sobie sprawę, że dobiega ona z jej własnego Serca. Męskie palce dotykały najczulszych strun i pod wpływem tej pieszczoty Niegrzeczna Dziewczynka zaczęła się rozpływać jak lody waniliowe w upalny dzień. Procesowi topnienia uległy najpierw jej nogi i dlatego Dziewczynka nie potrafiła dalej iść. Ciężko jest chodzić, gdy się ma zamiast nóg lody waniliowe. Nawet gdyby świat miał się rozsypać w drobny mak lub zniknąć, nie odeszłaby od Niego ani na krok. Od nóg to obezwładniające topnienie szło coraz wyżej i wyżej, aż dotarło do Serca, później jeszcze wyżej… I tak Dziewczynka straciła głowę. Zamiast twarzy z piegami na nosie miała teraz bezkształtną plamę o smaku waniliowym. Zamiast warg  karmel, a zamiast oczu kawałki czekolady. On zachwycił się jej metamorfozą, gdyż był wielkim łasuchem. Zajadał się karmelem i waniliową słodyczą. Sycił swoje Ego, które wreszcie nakarmione do syta rosło, pęczniało, mnożyło swoje aktywa i robiło się coraz bardziej zaborcze. On był jak Alibaba znający tajemne zaklęcie, dzierżący klucze do wszystkich skrzyń, dzięki którym całe złoto Sezamu stało się jego własnością. Rzeka mruczała swoją pieśń,  kwiaty pachniały specjalnie dla nich. Łąki lśniły w pełnym słońcu, wabiąc różową koniczyną owady tylko po to, żeby stanowić dla nich tło i scenerię. Nawet Księżyc wstrzymywał oddech, aby nie zakłócać tej harmonii i nie płoszyć chwili o smaku waniliowym.
Niegrzeczna Dziewczynka chciała sprawdzić, czy ładnie wygląda, czy jest jej do twarzy w nowej roli. W tym celu pochyliła się nad wodą w miejscu, gdzie rzeka tworzyła zakole odcięte od nurtu pasmem piasku. Powstało tam małe jeziorko wypełnione nieruchomą wodą, w której odbijały się chmury. Zajrzała do lustra wody i nie zobaczyła Się! Tak, tak. Pochyliła twarz nad lustrem i nie zobaczyła twarzy! W jej miejscu była plama topiących się coraz bardziej lodów waniliowych i karmelu. Bezkształtna, pozbawiona konturów i charakterystycznych linii, dzięki którym kiedyś była jedyna w swoim rodzaju. Kiedyś. Była. Jakaś. A teraz jej nie ma wcale.
- Gdzie ja Się podziałam?! - zawołała.
W następnej chwili zdała sobie sprawę, że jej Się zostało zamienione w pokarm dla Niego. Jej Się zostało wchłonięte i anektowane. Nie jest już autonomiczne. Jest podzespołem. Maleńkim królestwem, w którym nie ma króla.  Jej granice przestały istnieć. Kompletnie się zatarły i rozpłynęły, zostały rozmyte przez Jego coraz większe Ego. Na tym polegało opiewane przez poetów zespolenie. Na tym polegała przecież miłość. Na tym polegało szczęście. Jednak gdzieś na obrzeżach tej waniliowo- karmelowej mazi, którą teraz była, gdzieś na jej coraz bardziej niewyraźnych krawędziach wyczuła jakiś niepokój. Ledwie wyczuwalny opór. Delikatny, jednak nieustępliwy i zakłócający jej leniwą inercję rozpływania Się i wiernopoddaństwa. Skupiła wewnętrzne oko na tym miejscu,  wytężyła słuch i stwierdziła, że niepokój wprowadza Intuicja, która za wszelką cenę chce jej coś powiedzieć i tym szamotaniem próbuje zwrócić na siebie uwagę. Intuicja przypominała muchę, która ugrzęzła w miodzie i za wszelką cenę chciałaby się z niego wygrzebać, jednak trzepotanie posklejanymi skrzydełkami tylko pogarsza sprawę.
- Oddaj mi Się! - powiedziała stanowczo do Niego pod wpływem nagłej decyzji. - Mam dość roztopionych lodów!
On popatrzył na nią zdumiony.
- Przecież ja ci niczego nie zabrałem - odparł zdumiony.  - Czyżbym wszedł w posiadanie czegoś, nawet o tym nie wiedząc?
Dziewczynka uważnie spojrzała mu w oczy: mówił prawdę. A więc to ona! Widocznie sama wzięła gumkę do mazania i wymazała swoje granice z mapy ich wspólnego życia. Wytarła własne, niezależne, niepodległe terytoria. Roztopiła Się.
To był przełom. Od tej pory wszystko poszło w innym kierunku, jakby ktoś przestawił zwrotnicę. Jej pociąg wskoczył na inny tor, zagwizdał na wiwat i pomknął radośnie przed siebie. Po drodze kilka razy Się wykolejał, zgubił kilka wagoników, ale zdobył też kilka nowych. Bywało że tkwił na ślepym torze, dokąd zapędził go niedosyt i głupie marzenia, ale  maszynistą była zawsze Niegrzeczna Dziewczynka.
Jakież było jej zdziwienie, gdy pewnego dnia, po wielu zwrotach i przewrotach w jej mikroskopijnym państewku, po rewolucjach pałacowych, wojnach i przymusowych zawieszeniach broni On powiedział:
- Wiesz... Nie przepadam za wanilią. Wolę pieprz.


Grafika: Ch. Schloe

niedziela, 17 listopada 2013

Istota z Kartonu





Lato posmutniało. Spakowało do walizki słomkowy kapelusz, zwiewne sukienki, krem z filtrem UV i odleciało z ostatnim stadem bocianów. Nastała jesień. Pewnej nocy, gdy cała wioska Klanu pogrążona była w głębokim śnie, przywiózł ją na grzbiecie długowłosy Wiatr. Jesień dosiadała Wiatru niczym rumaka, wczepiając posiwiałe z zimna palce w jego białą, rozczochraną grzywę. Pohukiwała przy tym dziko i od tego dźwięku wszystkim jeżyło się wszystko: ludziom włosy, zwierzakom sierść, a rybom łuski. Natychmiast obydwoje  - Jesień i Wiatr - zabrali się do pracy. Ona zrywała z drzew liście, a on rzucał nimi w twarze przechodniów, zwijał w powrozy, miotał nimi po drogach. Jedną z tych dróg szła Niegrzeczna Dziewczynka z Cynikiem przy nodze. Właściwie nie wiedziała, jaki jest cel tej wyprawy, jednak to jej wcale nie psuło przyjemności wędrowania. Albowiem jeśli jest droga, w dodatku taka, na której nie widać śladów czyichś stóp, to należy nią pójść. Tak brzmiała jedna z nieoficjalnych mądrości Klanu Papierowych Kulek. Co prawda Dziewczynka miała zwyczaj brać sobie do serca tylko to przykazanie, które jej w danym momencie pasowało, ale czyż nie na tym polega dokonywanie wyborów?
Nie na tym?? No to na czym?
A więc szła. W pewnej chwili Cynik oddalił się od niej i pobiegł w stronę wielkiej sterty rudych liści. Zaczął wokół niej węszyć, grzebać i szczekać alarmująco, co oznaczało: ,,Chodź szybko! Coś znalazłem!”  Zaintrygowana podbiegła i zaczęła wraz z nim rozgarniać suche liście. Okazało się, że pod nimi było duże kartonowe pudło. Obejrzała karton ze wszystkich stron. Był zamknięty, może skrywał coś cennego?
- Co w nim może być? - powiedziała głośno trochę do Cynika a trochę do siebie.
- Ja - usłyszała odpowiedź dobiegającą z wnętrza pudła..
- A kim jest ja? - zapytała rezolutnie i zbliżyła się, chcąc przyłożyć  ucho do wieka, żeby lepiej słyszeć.
Jednak wówczas ze środka zamiast odpowiedzi dobiegł ostrzegawczy pomruk:
- Odsuń się i nie podchodź do mnie za blisko!
Dziewczynka lekko przestraszona odskoczyła i powiedziała uspokajająco:
- No dobrze już, dobrze. Nie denerwuj się. To tylko ja, Niegrzeczna Dziewczynka i mój przyjaciel, pies Cynik. Nie wiedziałam, że ktoś tam jest. Już idziemy. Przepraszam, że zakłóciliśmy ci spokój.
Przywołała Cynika i ruszyła dalej. Po kilku metrach usłyszała za sobą wołanie:
- Gdzie jesteś?! Gdzie jesteś, Dziewczynko…?!
Wróciła do kartonu i zaniepokojona zapytała:
- Co się stało? Przecież miałam nie podchodzić…
- Tak, miałaś nie podchodzić, ale i nie odchodzić.
- Hmm... Nie odchodzić, ale i nie podchodzić - odparła mocno skonsternowana Dziewczynka.
Żeby to lepiej przemyśleć, usiadła pod drzewem, zapaliła badyl i zapytała:
- Długo siedzisz w tym kartonie?
- Bardzo długo - padła odpowiedź. Głos Kartonowej Istoty był ciepły, jednak bardzo smutny. Dudnił złowrogo zniekształcony przez ściany tekturowej klatki.
- To może chcesz wyjść?Nie sądzę, żeby ci tam było dobrze…
- Jest mi bardzo źle. Chcę stąd wreszcie wyjść - powiedział głos i Dziewczynka wiedziała, że to była prawda. Podeszła do kartonu i już chwyciła wieko, żeby je zdjąć i wreszcie wypuścić na wolność Istotę, gdy usłyszała:
- Proszę cię, nie dotykaj tego! Miałaś nie podchodzić! Proszę cię, nie zbliżaj się do mnie!
Dziewczynka powtórnie odskoczyła. Ręce bezradnie opadły jej wzdłuż tułowia.,,Co mogę zrobić dla Istoty z Kartonu” - zastanawiała się. Zaś głośno powiedziała:
- Wiesz co? Pójdę nazbierać kasztanów. Leży ich pełno przy drodze. Będę cały czas w pobliżu i usłyszę twoje wołanie.
Z kartonu dobiegł pomruk, który wzięła za aprobatę.
Dziewczynka poszła drogą w kierunku kasztanowca i po chwili cała torebka H&M była wypchana dorodnymi kasztanami. Potrzebowała czasu. Chciała sobie to wszystko przemyśleć.
Wtem zza kępy głogu usłyszała alarmujące ujadanie Cynika. Pobiegła w jego kierunku i jakież było jej zdziwienie, gdy znalazła tam drugi karton, bardzo podobny do poprzedniego, może trochę mniejszy.
- Co? Znów karton? - zawołała zaskoczona i wówczas dopiero oderwała wzrok od ziemi i rozejrzała się. Wszędzie, pod wszystkimi drzewami były kartony! Cynik biegał od jednego do drugiego, szczekał i merdał ogonem, co nieomylnie wskazywało, że są w nich ludzie. Jego szczekanie wzbudzało w nich niepokój, bo ten i ów pokrzykiwał coś gniewnie lub wołał, żeby się nie zbliżać i dać mu święty spokój.
Dziewczynka zawróciła w stronę domu. Po drodze podjęła postanowienie, że codziennie będzie odwiedzała Istotę z Kartonu. Przynajmniej tę jedną, bo wszystkich nie sposób.
- Widzisz, Cyniku? Jesień przyniosła nie tylko kasztany - powiedziała do psa. Wcale jej nie zdziwiło, że swoim ogrodzie pod brzozą dostrzegła tekturowe pudło - w sam raz dla jej niewielkich rozmiarów. Wręcz zapraszało do środka. A gdyby tak się zwinąć w ciasną papierową kulkę i przespać całą jesień i zimę? Życie w kartonie musi mieć swoje uroki. A może jej się tylko wydaje? Zawahała się...
Z drzewa wirując spadł ostatni liść.


Grafika: S. Ban

środa, 6 listopada 2013

Mur





Od kilku tygodni Niegrzeczna Dziewczynka bawiła się w niebo. Wymyślała dla niego nazwy i imiona, nazywała w narzeczu Papierowych Kulek. Snuła fabuły mądre i głupie, cieniutkie i słabe jak nici babiego lata, później zwijała je w kłębek i na drutach od Staruszki Den próbowała z tej baśniowej przędzy wydziergać ciepły szalik na zimę. Te które Wiedzą Więcej odradzały jej taką zabawę, jednak to wcale a wcale nie było dla niej przeszkodą, żeby nadal dziergać swój szalik i cieszyć się jego fakturą, splotem, kolorem.
Staruszka Den przyglądała się temu z pobłażliwym uśmiechem i z zagadkową miną na pomarszczonej twarzy mówiła:
- Ty o-szalałaś!
Nie było w tym jednak drwiny, tylko czułość, która dodawała otuchy, gdyż szaleńcy obdarzani byli w Klanie Papierowych Kulek zasłużoną estymą jako mający dostęp do skarbca, w którym bogowie przechowywali to, czego inni nie chcieli, bo nie umieli dojrzeć prawdziwej perły pod warstwą błota. Przecież nikt nie chce sobie brudzić rąk błotem.

Dzień za dniem szal się wydłużał.  Żeby wzmocnić ścieg  Dziewczynka wplatała weń własne włosy i sierść z grzywy lwa, który często krążył wokół jej domu, szukając ciepła, a nocami sypiał na progu.
W końcu dzianina osiągnęła odpowiednią długość. Dziewczynka stanęła przed lustrem w przepięknym kolorowym szalu spływającym z ramion. Cóż za przemiana! Zbliżyła twarz do gładkiej tafli i nie mogła uwierzyć własnym oczom, bo z lustra patrzyła na nią twarz, która była...była...
-Nie, to niemożliwe! To mi się tylko wydaje - pomyślała, zasłoniła lustro kuchennym fartuchem i wróciła do codziennych zajęć. Jednak widok własnej twarzy w tamtej krótkiej, lśniącej chwili nadal tkwił pod jej powiekami i dodawał wiary w to, że może z brzydkiego kaczątka, którym zawsze była, wyrośnie jakiś inny ptak? To by dopiero była radość!
Z czasem nabrała pewności, że szal posiada magiczną moc. Nie rozstawała się z nim ani na chwilę. W nocy trzymała go pod poduszką i nie pozwalała Cynikowi nawet spojrzeć w jego kierunku, aby go przypadkiem nie potarmosił, jak to robił z większością miękkich przedmiotów.
Tamtego dnia Dziewczynka wybrała się na przechadzkę w wyjątkowo dobrym humorze. Z szalem owiniętym wokół szyi czuła się silna i miała wrażenie, że potrafi pokonać każdą przeszkodę. Podskakiwała i śpiewała piosenkę, nad nią świeciło jesienne Słońce, za nią biegł Cynik, a na pobliskim drzewie siedziało spore stadko Długopiórych
Ptaków, które tylko czekały na to, żeby jej przynieść w dziobkach Nowe Znaczenia.
- Czy można oczekiwać większego szczęścia? - pytała siebie.
- Nie, nie można - odpowiadała - i biegła beztrosko dalej, napawając Się radością z powodu magicznego szalika.
Nagle uderzyła w coś głową. To było tak nieoczekiwane, że zachwiała się i cofnęła kilka kroków. Przed nią stał bardzo wysoki, sięgający niemal do nieba mur. Na głowie zaś robił się guz. Próbowała mur przewrócić ramieniem, ale tylko uderzyła się boleśnie.
 Wreszcie wzięła rozpęd i ze wszystkich sił z wyskoku uderzyła w przeszkodę butem. Jakież było jej zdziwienie, gdy po chwili oprócz guza na głowie i siniaka na ramieniu miała zwichniętą kostkę w prawej nodze...Kto wymyślił ten mur? Kto go tutaj postawił? Dlaczego akurat tu??Przecież taki mur mógłby sobie stać gdziekolwiek!
Bezsilna usiadła i rozpłakała się rzewnymi łzami nad tym wielkim nieszczęściem, albowiem nieszczęścia Dziewczynek potrafią być większe od nich samych. Nieszczęścia wcale nie są szyte na miarę jak ubranie u krawca. Nie działa w ich przypadku zasada adekwatności. Nieszczęścia
chodzą podobno parami i dopadają na chybił trafił każdego kto im się nawinie, nie bacząc na jego rozmiar. A rozmiar Niegrzecznej Dziewczynki był doprawdy niewielki. A może to mur był dla niej za duży? ,,Jeśli nie ma sposobu, żeby go sforsować, to po cóż, u licha, Emma napisała ten głupi mur? “ - myślała buntowniczo Dziewczynka, szykując się do dyskusji ze swoją stwórczynią.
Jednak na wszelki wypadek sięgnęła do pudełka na tyłach głowy i na jednej z fiszek znalazła słowa: ,,Głową muru nie przebijesz”. Kto je tam zapisał? Kto jej wsunął fiszkę do pudełka na tyłach głowy?? Na pewno nie ona sama. Gdybyż te mądre słowa przeczytała wcześniej! Jednak korzystanie z cudzych mądrości, nawet jeśli je miała w pudełku, nie leżało w zwyczaju Niegrzecznej Dziewczynki. W jej zwyczaju leżało zdobywać mądrość nabijając sobie guzy. Takiej mądrości jej dociekliwe Się ufało.
Nagle Dziewczynka zrozumiała, co powinna zrobić. Uderzyła się dłonią w czoło, a jej odkrycie przypieczętowane zostało odgłosem plaśnięcia, po którym dało się słyszeć głośny okrzyk ”Ałaaa!!!”. Taki dźwięk wydają wszystkie Dziewczynki, gdy się uderzą w guza na czole.

Dźwięk wibrował przez chwilę na pustej drodze, a gdy umilkł, Dziewczynka ruszyła wzdłuż muru, bowiem przeszkodę, której nie można przeskoczyć ani jej usunąć, należy po prostu ominąć.



Grafika: Anna Le Mouton

piątek, 19 lipca 2013

Magiczne formuły






Każdego ranka kalendarz zawieszony na kredensie ziewał i przeciągał się, zrzucając z pleców kartkę, która była kolejnym dniem. Niegrzeczna Dziewczynka podnosiła z podłogi stary dzień i wrzucała do kosza. Nie patrzyła nawet, jak się nazywał. Nie interesowała ją bowiem klasyfikacja dni. W końcu jakie to miało znaczenie, że wczoraj był czwartek, a dziś jest piątek? Czy naprawdę istotną sprawą jest fakt, że na jednej z kartek spadających z kalendarza, widniała cyfra 19 a na innej 20? Taki podział wydawał jej się czymś bezdusznym i pozbawionym wyobraźni. Wolała swoją własną miarę, która składała się z zapachów, dźwięków, kolorów i smaków. I tak jeden letni czas był najpierw żółty, by wkrótce uzyskać lekkość puszku dmuchawca i odlecieć w nieznane. Później czas Dziewczynki stawał się czerwony i soczysty jak truskawka. Miał nawet drobniutkie nasionka, które wyczuwało się na podniebieniu. Inny czas pachniał lipami, świeżo skoszonym sianem i żółcił się kolbami kukurydzy... Była też pora trawy, kumkających żab i szpaków zasiedlających budki lęgowe pod oknem. A nad tym wszystkim czuwało cudowne złote Słońce, któremu Dziewczynka codziennie oddawała rytualny pokłon. Kłaniała się światu, który obejmował ją swoim ramieniem. Czasem robił to zbyt mocno i boleśnie, ale dzięki temu czuła, że żyje.
Zapragnęła zachować smak i zapach lata na długie, ponure miesiące zimowe.  Zbierała do koszyków truskawki, wiśnie, maliny i robiła z nich dżem według przepisu Staruszki Den, która posiadła tajemną wiedzę przechowywania owocowej słodyczy. Kupowała na targu ogórki, marchewkę i cebulę, starannie myła słoje i oglądała każdą pokrywkę, aby sprawdzić czy jest dość szczelna, aby zatrzymać niepowtarzalny aromat zielonego koperku. Każdy przepis otrzymany od Staruszki Den Dziewczynka czytała z nabożnym lękiem niczym magiczną formułę, mającą moc wskrzeszania zmarłych. Nie, to nie były zwykłe przepisy na truskawkowy dżem czy sałatkę z ogórków! Dla Dziewczynki to były niezwykłe zaklęcia, które należało czytać wielokrotnie, aby czegoś nie pomylić, nie przegapić jakiegoś składnika i nie zmienić proporcji, gwarantujących wyborny smak.

Tak, zachowanie smaku i zapachu lata to było Coś! Słoik truskawkowego dżemu odkręcony w ponurą listopadową noc, mógł przywrócić pamięć owoców rozgniatanych językiem... mógł przywołać krótkie noce czerwca, podczas których dwoje staje się jednym, a Księżyc odwraca dyskretnie twarz..
Czasem Dziewczynka otwierała okna, aby wpuścić do środka wiatr, wraz z którym do jej domu wlatywało stadko Długopiórych Ptaków, niosących w dziobkach Znaczenia. Któryś z nich zwykle siadał na jej ramieniu i zaglądał do rondla lub słoja, zaintrygowany jego zawartością. Wówczas głaskała go przyjaźnie po piórach, przytulała policzek do jego skrzydła i zaraz wracała do przerwanego obrzędu, gdyż lato mogło z garnka wykipieć i narobić bałaganu.


Obraz: Sergei Rimashevski