środa, 24 września 2014

P jak pa pa

Elena Shumilova
U jak uważnie

Bardzo uważnie obserwuję swój umysł. Tropię ślady pamięciowe, wizje, emocje, archetypy, wydeptane ścieżki skojarzeniowe i nagłe, przypadkowe asocjacje... Te wszystkie narracje, wokół których buduję swój świat, nakładają się na siebie, zazębiają i przenikają. Nieustanny ruch. Jestem miejscem, w którym dokonują się ciągłe przemiany. Wcale nie odrębnym bytem, a miejscem. No właśnie! Czemu wcześniej na to nie wpadłam? Ktoś to na pewno przede mną wiedział. Ciekawe, czy był tym odkryciem podekscytowany tak samo jak ja. Chyba to miał na myśli Kępiński pisząc o metabolizmie informacyjnym i człowieku jako systemie otwartym. Niby prawda dawno znana, ale poczuć ją na własnej skórze to inna para kaloszy. Odkrywcza to ja nie jestem.

M jak metabolizm

A więc przemiana. Pierwiastki, których dostarczam organizmowi, zamieniają się w komórki mojego ciała, a informacje, które wymieniam z otoczeniem to cegiełki, z których zbudowane jest moje Wewnętrzne Miasto. Po drodze zawiły proces obróbki. Wypalanie cegieł i mieszanie zaprawy murarskiej. Tak czy owak przemiana. Bez kierunku, bez celu. A może ten cel jest gdzieś w tle, za kurtyną? Może jest, tylko mniej widoczny niż ten zmieniający się pierwszy plan? Tylko czy warto go szukać?

--- 

Co to właściwie jest? To, czego teraz doświadczam? Harmonia? Nie wiem. Jakiś rodzaj dopasowania do tego, co się wydarza. Mogę rejestrować te wszystkie drgnienia, zmiany temperatury i tonacji emocjonalnych tylko dlatego, że wydarzenia zredukowałam do niezbędnego minimum: jedzenie, sen, jazda na rowerze i weranda. Nikt do mnie nie mówi. Nikt nie domaga się, żebym ja coś powiedziała, żebym to lub tamto. Chwilo, trwaj... Króliczku, nie odchodź.

C jak ciało

Ależ ono mądre! Ciało wie wszystko, co trzeba. A tym, czego nie trzeba, nie zawraca sobie głowy. Samo z siebie potrafi odróżnić potrzebne od zbędnego. Wystarczy słuchać, dać się prowadzić, dostroić umysł do sygnałów, które ono wysyła. A my zwykle robimy wszystko, żeby nie słyszeć. Stawiamy wysoki mur między ciałem i duszą, jak nam wpoiło chrześcijaństwo. Rozdarcie człowieka na ciało i duszę to jeden z bardziej chybionych pomysłów ludzkości. Fatalne konsekwencje z tego wynikające są nie do ogarnięcia i jeszcze długo nie do odwrócenia. Jaki szatan mógł wpaść na to, że ciało jest złe? Ono tak naprawdę jest źródłem wiedzy i szczęścia. To nasze myśli mącą powierzchnię wody. Doznania są ok. To z myślami jest zwykle coś nie tak.

Jak to możliwe, że na dnie duszy znalazłam ciało? 

T jak tu i teraz

Przestałam w siebie pompować medialną papkę.
Przestałam stroić miny.
Przestałam się przejmować tym, czy inni mnie zaakceptują i polubią.
Przestaję rozdmuchiwać ego, ale to jest praca na całe życie.
Przestałam odczuwać ból istnienia i niepokój.
Przestałam zamulać umysł cudzymi sprawami zgodnie z zaleceniem Marka Aureliusza:

,,Nie marnuj pozostającej ci części życia na rozmyślania o innych, jeżeli nie ma to związku z jakąś sprawą użyteczności publicznej."

W pierwszej chwili to zdanie  wydało mi się nie do przyjęcia, ale ono jest tylko zachętą do wyzbycia się chorobliwej ciekawości dotyczącej życia innych - zwykle obcych - ludzi. Przecież wszelkie programy i portale o ,,prawdziwym" życiu celebrytów mają rekordową oglądalność. A po co poświęcać uwagę czyimś rozwodom i romansom? Po co cudze życie brać na przemiał i robić z niego pokarm? Marek Aureliusz ma rację.
Lepiej i przyjemniej płynąć z nurtem przemian, które rzeźbią pejzaż. Odciąć prąd w zwojach mózgowych i doznawać. Być tu i teraz. 

P jak pa pa

Obudziły mnie wróble. Gdy tylko otworzyłam oczy, pojawiło się uczucie czystości. Takie piękne i takie zapomniane. Gdzie podziały się moje emocjonalne śmieci? Gdzie zwały niesegregowanych odpadów, którymi zapychałam dziury w czasie? W kurach jest coś niesamowitego. Ich grzebanie i skrzeczenie przybliża mnie do czegoś autentycznego, uspokaja. Wprawiają mnie w dziwny trans, podczas którego chłonę świat jak gąbka, odczuwam wszystkimi zmysłami bez zadawania pytań i szukania odpowiedzi. 
Pa pa, śmieci! Pochwalone bądźcie kury  - gdaczący świadkowie małych cudów. Wygląda na to, że jestem szczęśliwa. I po co podskakiwałam do gwiazdek z nieba i goniłam króliczka, skoro można było poczekać, aż sam przykica? 
Ciekawe z jakim uczuciem kiedyś przeczytam notatki z tych pensjonarskich wzruszeń.

niedziela, 21 września 2014

K jak ktoś



K jak ktoś...
...opowiadał mi o swoim życiu. Mówił, że sens nie istnieje. Przyznałam mu rację. Nie jest mi potrzebny sens, żeby istnieć. Nawet jeśli istnieje, to ja nic o nim nie wiem. Chciał, żebym przyszła. Wiercił w głowie dziurę. Spieszył się. Chciał wejść w relację. Wyszłam. Poszłam sobie. Teraz nic tylko patrzę na drzewa. I nie mam zamiaru przestać.

M jak miłość
Miłość to stan łaski ( Marquez)


Ż jak żółtko
Mój mikrokosmos wszedł w fazę implozji. Jakiś czas próbowałam temu przeciwdziałać, choć nie wiem po co. Wydawało mi się, że między zbliżającymi się do siebie ścianami będzie mi za ciasno. Ale nie jest. Sądziłam, że muszę być bardziej na zewnątrz. Nic nie muszę. Teraz jest zasysanie żółtka do skorupki. Ptak wraca do stadium jajka. Co się wykluje? Jeśli wróbel, to mam nadzieję, że mniej rozćwierkany. I bardziej uważny. 

C jak cisza
Wilka ciągnie do lasu a mnie do ciszy. Ona mnie nigdy nie zawiodła. Paradoksalnie teraz mi bliżej do ludzi niż w tym gwarze, od którego się uwolniłam. Nie potrafię zbudować niczego z daleka od źródła. Wreszcie czuję jak ono pulsuje. To dziwne bo jestem jednocześnie uczestnikiem i obserwatorem tego zjawiska. Łatwo przeskakuję z jednego stanu w drugi, a kiedyś tego nie umiałam, sprawiło mi trudność. Po wyrzuceniu tylu ton mentalnego śmiecia dokopałam się do siebie. Wreszcie! Czyżby? Tak, jest dobrze. Byle tego nie zgubić. Byle iść za tym dźwiękiem i nie pozwolić go zagłuszyć. Byle nie przegadać. Nie upozować w metaforę i nie sprzedać w błyszczącym papierku.
W chałupie jest przyjemny chłodzik. Po co ludzie zaczęli budować domy z betonu? Chyba po to, żeby musieć wymyślać coraz bardziej skomplikowane systemy klimatyzacji  i nakręcać tym samym konsumpcję w całej olbrzymiej gałęzi gospodarki. A ile na tej gałęzi mniejszych gałązek! Hoho!

E jak ego
Ego to potwór siedmiogłowy, który nas zjada od środka. Każda z głów się multiplikuje. W każdej jest paszcza wiecznie głodna i rozwrzeszczana. I my do niej wrzucamy jedzenie. Karmimy potwora fabułami na swój temat. Karmimy go sobą. Danym nam czasem. A przede wszystkim tym całym spektaklem próżności i śmiesznych sukcesików. Dokładamy ciągle nowe kęsy, a monstrum nadal głodne. Na deser zjada nasz szacunek do siebie. I wtedy sami robimy się naprawdę głodni. Zaczynamy szukać jedzenia. To dziwny głód, który objawia się przesytem. Jednak ma sens, bo pokazuje kierunek marszu.
Czasem w trakcie tych poszukiwań trafiamy między kury. Mam przeczucie, że kury wiedzą lepiej. Całymi godzinami siedzę na werandzie i  je obserwuję. Grzebią. Gdaczą. Czerpią z ziemi to, co niezbędne. Nic ponad. Wszystko co ponad jest na dobrą sprawę fanaberią Ego. 
Przypomniał mi się Ptasiek. Może dołączę do nich i też zacznę grzebać w ziemi? Hm.  W pewnym sensie już dołączyłam.  A mój nowy french manicure?

piątek, 19 września 2014

Abecadło z pieca spadło czyli zapiski z wakacji z kurami

Elena Stumilova

S jak sama
Jestem przecież tylko bakterią, mikrobem na brzuchu Ziemi.
Jestem Ziemią dla bakterii zasiedlających każdy fragmencik mojego ciała. Czemu sobie ubzdurałam, że jestem kimś, skoro tylko bakterią? Bycie kimś jest znacznie bardziej męczące. Kiedyś, dawno temu, w czasach Drugiej Katastrofy wymyśliłam zejście na Niższy Poziom i to mnie uratowało. Później wymyśliłam Niegrzeczną Dziewczynkę, która mówiła za mnie, werbalizowała to, co się działo w Wewnętrznym Mieście. Teraz nie chcę niczego wymyślać. Znudziło mi się to. Moja łódź podwodna znów się zanurza. Czuję ekscytację i radość. Wiem, że robię dobrze, choć nie mam pojęcia, na czym to dobrze będzie polegało i czy nie utknę na jakiejś rafie koralowej. Tak czy owak muszę coś zrobić, bo nie jest mi ze sobą dobrze. Czas odnaleźć zapomniane ścieżki prowadzące na Niższy Poziom.
Ciekawe, jak mi się będzie spało w tej chałupie. Jutro wyjeżdżam. Sama. 

R jak rdzeń
Dlaczego odeszłam tak daleko od sedna? Przecież nie od dziś wiem, że mój rdzeń to umiłowanie kontemplacji. Po co mi był cały ten zgiełk? To, co chciałam zagłuszyć i tak znajdowało luki w czasoprzestrzeni, żeby mi się dobrać do skóry. 
Tutaj jest całe stado kur! Wczoraj, gdy przyjechałam, musiały spać i dopiero teraz się pokazały. Ale jazda, spędzę wakacje z kurami!

W jak wydawało

Wydawało mi się, że nie mogę się spóźnić na pociąg. Zaczęłam biec. Nie późniłam się, ale odjechałam w złym kierunku.

I jak im

,,...im odleglejszych galaktyk intelektualnych, artystycznych, duchowych chcesz doświadczyć, im bardziej chcesz wychylić się przez okno Wszechświata, tym mocniej musisz być przytwierdzony do ziemi, żeby z tego okna nie wypaść i się nie zabić" Bartłomiej Dobroczyński

Wymiatam z zakamarków nadmiar. Oczyszczam myśli.  Zakładam, że te, które zostaną, dotyczą czegoś dla mnie istotnego. Odpływa wszelki barok, przesadna ornamentyka i błahość. Co za ulga! Co za spokój, gdy na łódce robi się więcej miejsca na zapasy słodkiej wody i suchary. Mokre cielsko morza prostuje brzuch, wygładza fale. Tratwa dryfuje, unosi się z prądem. Nadlatują ptaki niosąc w dziobkach zapowiedź lądu. Olbrzymia dłoń wiatru głaszcze mnie po głowie...
Otóż i nadchodzi gospodarz z wiaderkiem karmy dla kur. Byle tylko nie chciał wdawać się ze mną w pogawędki. Nie chce mi się do nikogo rozmawiać. 
Kury musiały być głodne, biegną do niego na wyścigi. 

------

Dlaczego niektórym  ludziom tak trudno zrozumieć, że ktoś potrzebuje pobyć sam ze sobą. Jak ja nie cierpię takich zdawkowych rozmówek! Spokojnie, bez nerw.

M jak metr krawiecki

Zegar mówi zbyt głośno tyk - tyk... Wczoraj nie mogłam zasnąć od tego tykania. Metalowa wskazówka odcina dni i godziny po sekundzie. Kosmiczne nożyce kiedyś zazgrzytają, wyszczerbią się na metalu - naszych kościach... 

N jak nie ma
Nie ma wojny
Nie ma bólu
Nie ma głodu
Nie ma wyschniętej studni
Nie ma połamanych kości
Nie ma nienawiści

Jestem bogata tym, czego nie mam.
Jestem bogata kurami. :D





poniedziałek, 21 lipca 2014

Urlop

Eksperymentalnie przez 3 dni nie włączałam komputera. I żyję. Samej mi się wierzyć nie chce, ale naprawdę żyję, sprawdzałam. Zachęcona tym ekstremalnym doświadczeniem postanowiłam spędzić urlop bez komputera. Trzymajcie się, do poczytania! :))


wtorek, 15 lipca 2014

Słyszycie ten chlupot?





Nazywom się chińskie ciasteczko. Składom się z mąki, cukru, jajek, oleju, waniliowego aromatu, szczypty soli, migdału bez skórki i mądrości. Najpierw należy mnie zagnieść na twarde ciasto, rozwałkować. Potem wyciąć kwadraty, a w środek kwadratu włożyć migdał i kartkę z sentencją. Rogi zlepić u góry. Piec dwadzieścia minut na blasze wysmarowanej olejem, na złoty kolor, w temperaturze około dwustu stopni Celsjusza. Podawać na zimno. Najlepiej po kaczce ( po pekińsku).
Jestem mało pożywne, niezbyt smaczne, lecz to nie ma najmniejszego znaczenia, ponieważ zawieram w sobie mądrość. Mądrość składa się z cienkiego paska, na pasku są litery. Pasek papieru zwykle jest natłuszczony. W przeciwnym razie mógłby spłonąć w piekarniku.
Najpierw występowałom jako ciekawostka w reastauracjach i barach. Teraz jestem wszędzie, zatrułom cały świat. Jestem bardzo toksyczne oraz zjadliwe. Przenoszę się kropelkowo, płciowo, w rozmowie, w transfuzji, na spowiedzi - w każdy sposób, jak Duch Święty. Mądrość z mego środka objęła w posiadanie cały świat, jestem w powieściach typu broszurowe i twarda okładka, w przemówieniach polityków, w wystąpieniach przywódców religijnych. Właściwie to nie wiem, czy gdzieś mnie jeszcze nie ma:
-Po lekkiej pracy ciężki odpoczynek.
-Duch jest jak świeca: jej płomień może zgasnąć, ale ona istnieje.
-Potok, który zmienił bieg, nie powróci do starego łożyska.
- Jesteś jak zamknięta źrenica, która na próżo łudzi się blaskiem światła wśród ciemności.

To tylko kilka moich odsłon, a jest mnie legion, legion mądrości, już się mnie nie da wytracić, ludzie uwierzyli we mnie, powtarzają mnie, zwyciężyłom. Jestem bestsellerem. Jak gówno zalałom cały świat. Słyszycie ten chlupot? To ja. Nowy potop. Nazywom się chińskie ciasteczko. Do usług.


Ignacy Karpowicz, Balladyny i romanse

Jeszcze nie skończyłam czytać, ale myślę, że ten tytuł jeszcze się tu pojawi, bo bardzo celnie trafia do mnie ze swoimi przemyśleniami, sposobem postrzegania świata, kultury masowej czyli tego wszystkiego, co nam serwują media. Bardzo inteligentna proza, zabawna, ironiczna, gorzka, operująca bogatym sztafażem, refleksyjna, prześmiewczo - smutna. Świetna. To zabawa konwencjami literackimi, doskonałe prowadzenie wątków fabularnych, a przede wszystkim traktat filozoficzny o kondycji człowieka we współczesnych - chińskich - realiach. Wiem, pompatycznie to ostatnie zdanie zabrzmiało, ale dla mnie tym właśnie ta powieść jest. Polecam, nie będziecie się nudzić. :))


piątek, 11 lipca 2014

Niegrzeczna Dziewczynka i kobieta - klaun




Było lato. Powietrze pęczniało od obietnic, a jaskółki wykrawały z płachty nieba chińskie znaki  yin i yang. Ziemia oddychała niebem, a Niegrzeczna Dziewczynka podczas długich rowerowych wycieczek oddychała zielenią. Niecierpliwie wyczekiwała, aż dojrzeją jabłuszka o niewysłowionej słodyczy, które miały jej zastąpić smak i zapach ukochanych truskawek.
Pewnego razu o świcie jakaś nieznana siła podniosła jej powieki. Umysł Dziewczynki był nadal owinięty ciepłą mgłą snu, jednak docierające do niego światło sprawiło, że zaczął leniwie reagować na bodźce i niechętnie rejestrować na taśmie pamięci to, co właśnie się działo z resztą jej ciała. Coś poderwało ją z łóżka i postawiło na równe nogi. ,,Zaraz, zaraz...przecież ja jeszcze śpię...co się dzieje? Śpię na stojąco?” - myślała bezładnie, usiłując rozeznać się w sytuacji.  Wówczas usłyszała brawa, które na dobre ją obudziły. Rozejrzała się zdziwiona i stwierdziła, że oto stoi na scenie w oślepiającym blasku reflektorów, a przed nią znajduje się widownia wypełniona po brzegi. Usłyszała zachęcający okrzyk:
-No dalej! Tańcz Dziewczynko! Dziewczynko! Pokaż nam, co potrafisz!  
Cofnęła się przestraszona i chciała uciec ze sceny, bo przecież niewiele potrafi, jednak usłyszała muzykę, której urok zatrzymał ją w miejscu. Ta sama nieznana siła, która wyciągnęła ją spod kołdry, teraz wprawiła jej ciało w ruch. Dziewczynka płynęła w tańcu, ruchami dłoni i bioder opowiadała miłosną historię, zaczęła nawet wykonywać skomplikowane figury i czuła na sobie zachwycone spojrzenia wielu, wielu par oczu.  Ach, jak przyjemnie było czuć muzykę, wypełniającą jej ciało! Przecież od dzieciństwa marzyła o tym, żeby zostać tancerką. Wreszcie spełnia się jej wielkie marzenie. Po tańcu dostała gromkie brawa, które zabrzmiały w jej uszach niczym dźwięki niebiańskiej harfy. A wszystko to udało jej się zrobić bez zmęczenia, bez wysiłku, gdyż jej ciałem poruszała nieznana siła, którą Dziewczynka  w myślach błogosławiła. Poczuła się wreszcie ważna, zauważona i doceniona. Po występie ta sama nieznana siła sprawiła, że Dziewczynka uśmiechała się do wszystkich i wszystkiemu przytakiwała. Ciągle kiwała głową na znak zgody, mówiąc: tak, tak, tak… Jednak po jakimś czasie od uśmiechu zaczęły ją boleć policzki, a ktoś z widowni wskoczył na scenę, chwycił mikrofon i zaczął cynicznie drwić z rzeczy dobrych, mądrych i pięknych, w których Dziewczynka pokładała całą swoją dziecięcą ufność i nadzieję. Zaczął wyśmiewać słabszych i tych wszystkich, którzy nie mają dość odwagi, aby umieć się obronić przed szyderstwem. Dziewczynka, która czekała na następny występ w garderobie, chciała pokręcić głową na znak protestu, zawołać: ,,Nie, nie, nie!” Jednak z przerażeniem stwierdziła, że ta dziwna, nieznana siła, która postawiła ją na scenie,  zmusza ją teraz do wykonywania ruchu tak, tak, tak…
Pokonując opór, Dziewczynka zbliżyła się do znajdującego się w garderobie dużego lustra, uważnie przyjrzała się sobie i  dostrzegła setki ledwie widocznych nitek i sznureczków poprzyczepianych do powierzchni jej ciała, a z tyłu nad sobą twarz kobiety pokrytą grubą warstwą białego pudru. Kobieta miała wetkniętą na nos czerwoną piłeczkę - nieodzowny atrybut każdego klauna. Dziewczynka zrozumiała, że to kobieta - klaun  pociąga za wszystkie sznureczki i za ich pomocą próbuje ją zmusić do potakiwania. To kobieta - klaun postawiła ją na scenie, a brawa i poczucie bycia zauważoną mają zagłuszyć jej wewnętrzny głos, który ma do powiedzenia coś innego niż wiecznie potakująca głowa. Dziewczynka zdała sobie sprawę z tego, że lada chwila całkiem straci umiejętność mówienia nie, nie, nie i kręcenia głową na znak protestu. I wówczas wpadła w wielką złość. A złość dodała jej siły.
- Nie! Nie zgadzam się na traktowanie mnie jak marionetki! - krzyknęła odwracając się gwałtownie do stojącej za nią kobiety z piłeczką klauna na nosie.
W odpowiedzi usłyszała śmiech, co rozzłościło ją jeszcze bardziej. Poczuła się jeszcze silniejsza i wykorzystując jedną z niezwykłych umiejętności kobiet Klanu Papierowych Kulek, zaczęła wirować niczym wrzeciono. W ten sposób zerwała wszystkie oplatające jej ciało sznureczki. Wreszcie poczuła, że przyszła do Siebie. Później podeszła do mikrofonu i powiedziała głośno i wyraźnie:
- Nie. Nie zgadzam się!
Nie było braw. Była cisza.
Była sobą, co jest równie oczywiste jak oddychanie. To potrafiła najlepiej, ale za oddychanie nie dostaje się braw.



Grafika: Hypnozis

piątek, 4 lipca 2014

Id



lubi się wymykać z zakamarków jaźni
najchętniej gdy śpisz
i nie możesz odprawiać
egzorcyzmów ego

przybiera wtedy postać
byłego męża
nauczyciela historii
sąsiada lub szefa

syczy zaklęcia do ucha
kusi jabłkiem grzechu

kiedy biegniesz po schodach
pewna że masz tylko duszę
id pełznie za tobą
szorstkie jak ogon warana

pod dłonią kochanka
pręży koci grzbiet
albo frunie do nieba
na skrzydłach błękitnej ćmy





sobota, 28 czerwca 2014

Nie obetnę warkocza

Chyba najwyższy czas, aby się skończyła procesja z poprzedniego wpisu ;-)
Przepraszam za nieobecność na Waszych blogach, ale mam nawał różnych spraw i bywanie w sieci siłą rzeczy zeszło na plan dalszy.



nie obetnę warkocza
nie uczeszę myśli
zapuszczę odrosty
nie przefarbuję głowy
nie utlenię słów


rozczochraną grzywą
będę sięgać po gwiazdki z nieba
poznam smołę piekieł
trasy ludzkich planet

przez wszystkie salony fryzjerskie
przeniosę włos
choćby ten jedyny
który nie chce być siwy
ani się poddać
trwałej ondulacji



Fot. Michał Grochowiak

czwartek, 19 czerwca 2014

Komu...






Od dzwonnicy dźwięk się niesie
przez pola, nad staw.
Echo dzwonków brzmi po lesie
od kościelnych naw.


Przy ołtarzu gałąź brzozy,
na ulicach kurz.
Chmury jasne płyną niebem,
ziemią - płatki róż.


Dzwoni Julek, sypie Gosia,
sypie tysiąc Kaś,
na urodzaj, na pomyślność
dzwoni Jaś na zaś.


A na końcu idzie anioł,
zbiera płatki róż:
ten za szczęście, ten za zdrowie,
w złoto zmienia kurz.

--------------------------------

Co robi taki odszczepieniec jak ja na widok procesji?
Pyta, komu bije dzwon i strasznie chce usłyszeć odpowiedź, że jednak Komuś...


sobota, 14 czerwca 2014

Policzki z papieru





rzęsy
policzki z papieru
na wargach celuloza


mam idealną cerę
o którą dba photoshop


mój śmiech na kanale muzycznym
ma miliony wyświetleń
a kiedy płaczę
z oczu się sypią piksele-
do złudzenia przypominają łzy


mogę umierać z miłości
tak długo jak tylko zechcesz
z serca przeszytego strzałą
krwawić czerwonym tuszem



Grafika: R. Brocken

niedziela, 8 czerwca 2014

Twarz


evamila


zarumienionym niebem
przypłynęła twoja twarz
przysłoniła mi sufit

na jej spotkanie
korabiem dłoni  wysłałam ciepło

diabeł cię tu posiał
miał szeroki gest
bujnie wyrosłeś lubczykiem

skoro diabeł cię posiał
czemu skrzydłem anioła
odgarniasz mi włosy



Ps. Słyszałam kilka miesięcy temu pewną piosenkę, która mi podsunęła pomysł do napisania tego wiersza. Tam też był anioł i diabeł... Próbowałam to dziś odszukać, ale za nic sobie nie mogę przypomnieć co to była za piosenka.

wtorek, 3 czerwca 2014

Fioletowy smok

Fot. Michał Wilczek



zostawię nie domknięte sny
wszystkie świece niech płoną
łuski ubrań zrzucę
namaszczę skórę ciszą

podajcie mi lustro

na znak przymierza
rozwiążę supeł włosów
otworzę wrota gajów oliwnych 
ptakom śpiewu wzbronię



po drugiej stronie powiek
zastygła poczekam
aż przyjdzie fioletowy smok




czwartek, 29 maja 2014

Zapach


Autor: Gost


poganiam ze wszystkich sił
leniwe zwierzę czasu
nieprzeliczone stada minut
przeprawiam na drugi brzeg

strzepuję z ramienia dzień
jak niewidoczny pyłek
cicho domykam drzwi
za zachodzącym słońcem

dziurkę od klucza
zatykam gwiazdą
na nocnym niebie sufitu
zapalam księżyce powolnych myśli

ubrana tylko w skórę
czekam
aż spłynie ciemność
i przyniesie twój zapach



sobota, 24 maja 2014

Przyjdę

Anna Bodnar




zdziwiony
spotkasz mnie kiedyś
w barze dworcowym
lub w lesie

ożywię martwe
nakarmię głodne

zmurszałe księgi otworzę-
wyrazy wreszcie przemówią

hieroglifem deszczu na szybie
spłynie moje imię

widzącymi w mroku palcami
odcisnę na sercu ślad

pojawię się
za plecami głosem
zapachem chleba
na krawacie włosem

blaskiem rudego słońca
rozproszę śniegi wszystkich zim


***

Mam ostatnio problemy z edycją na blogu.  Ponadto szablon bardzo długo się otwiera, nie mówiąc o wstawianiu grafiki, bo z tym jest jeszcze gorzej. Internet mi chodzi z normalną szybkością, ale blog strasznie zwolnił. Też tak macie? 

środa, 21 maja 2014

Zamurowało mnie

Rzadko polityce udaje się przedrzeć do mojego blogowego światka. Ba, nawet moja codzienność tutaj nieczęsto gości, bo z założenia Ptasia piosenka to dla mnie odskocznia od problemów i wyprawa w inny świat. Jednak gdy to wczoraj zobaczyłam,  oniemiałam z wrażenia.




Źródło zdjęcia